Of winners and losers

Professor Sunanda Mahendra

When the Nobel literary award winner of France, the writer and philosopher, Jean Paul Sartre, came to know about his award, he had instantly declared that ‘even a winner is a loser and a loser a winner’. This philosophical statement remains a puzzle even to this day. But he clarified the statement later by saying that he is not ready to accept the award as it is basically earned money via social evils on the part of the givers, such as destruction purposes by the earner of money had made during his life time via the making of the atomic bomb. He added by saying that he could make his life happier devoid of such acceptance. ‘I am a winner in my own way’ he commented and left a galaxy of questions to be answered

Who is a winner and who is a loser?

This remains to be judged only by ascertaining the physical ways of living in a human society But who is a real winner?

Is it not a spiritual means of achieving a higher state of living?

Circumstantial situations such as, examinations, interviews, sports, competitions, struggles, political elections and perhaps legal trials have given way to winners and losers But it remains to be answered as to whether the process had been an actual ‘win’ during one’s life time

Which is worth winning?

The physical plane of living or the spiritual application that paves the way for a better state of living?

Which enables the winning of ones living conditions?

Can one win oneself in the restless plane of living packed with various types of stresses and strains? My learned friend, the specialist cardiologist, Dr Ruvan Ekanayaka, once told me that most heart conditions are created as a result of the stress and strains one undergoes in the busy life yearning to win mundane things. One who leads a life devoid of understanding the basic health conditions is indeed a loser.

The age old questions are manifold. The sages quote examples of winning and losing when they were enquired by monarchs and emperors regarding battles with enemies. Devoid of any self effort, one cannot be a winner. As such, the actual winning process originates from the bottom of the heart. If so, questions arise:

Who is a winner?

What makes a winner?

How did one win?

Who made him or her the winner?

Did he or she really win?

The same could be asked about the losers:

Why did he or she lose?

What made him or her lose?

Who made them the losers?

At the end of the day there is only a mere speculation of results. This is the winner and this is the loser. But this is reckoned as a mere judgement counting numbers or figures as adhered by the method adopted. The process though is not simple from the point of view of the particular situation which has been declared as regards the stance of the winner and the loser.

Perhaps the lapse of time makes one a winner and/or a loser. The idling process will never declare a winner. The plans ahead and the strategies one lays down help to win a particular situation as laid down above. ‘Slow and steady wins the race’ goes the Aesopian dictum revolved round the tale of the ‘hare and the tortoise’. The pundits will argue that this can never ever happen, as it is not realistic for a tortoise to win a race.

But the most significant factor is the steadiness it underlines on the part of the tortoise. Steadiness is a strategy that is laid down the centuries in the process of teaching patience necessary for winning. During the aftermath of the Second World War, a book came out written by a well known popular positive thinker Dale Carnegie titled as ‘how to win friends and influence people’.

This was an attempt to cull examples from actual social factors and situations pertaining to the winning or the overcoming of the physical plane of living conditions such as decision-making, excitement, agony and unhappiness.

The teachers of the day recommended this popular book to be read by their pupils. Business magnates obtained quite a number of answers and advice to their business dealings via these teachings that came as model exercises drawn from actual human situations. Most elections around the world are won in keeping with the campaigns popularly known as ‘election campaigns.’ There are multi dimensional ways of winning an election.

Some say, ‘we are going to win the election by addressing the conscience of the masses’. This is perceived as the noblest concept elaborated as one segment in the campaign. ‘In order to win the election we need more and more creative modes of communicating the intended message’ goes yet another winning formula. Some people used to say from time to time ‘we are going to win by hook or by crook’.

Can this formula be applied all the time to all the people? The answer is no. ‘We are going to win the election by convincing the people about what we intend to do’ goes another ideology.

But it does not happen hundred percent in the way one perceives. Sustained efforts in the promotions to the masses play a vital role in the political elections.

In the late sixties I had the opportunity of meeting the late writer J Vijayatunga of ‘Grass for My Feet’ fame in London. I remember what he told me about the winning of the first general elections on the part of the late SWRD Bandaranayaka on his return to Sri Lanka [then Ceylon] from Oxford in the late forties or fifties. It was the ‘winning formula’ of Dr Ananda Coomaraswamy that had spearheaded and had been of immense value to SWRD. Coomaraswamy as an anthropologist had advised him: “If you are going to do active politics in Ceylon, you got to address five contemporary sectors active in that social order. They are regarded as great opinion leaders in that cultural setup. You will see that they are no other than the priests, or the clergy, physicians, teachers, farmers, and workers.

You need to address them closely and intimately. Either you need to get them down to your place or go to them and get to know them sensitively. So plan the strategy and carry on the intended message to them.”

Bandaranaike got their representatives down to his place. This was the ‘winning formula’ for the origin of the well known Sinhala slogan.

Way down that slogan came to be known as ‘sangha veda guru govi kamkaru’ or the pancha maha balavegaya (five great forces). In order to win one needs a motto or guidelines either written down or passed down orally.

Winning is not easy. Winners have to be thinkers. Winning does not come in idle situations or in a vacuum. 

www.dailynews.lk

The pursuit of happiness

The Buddhist way:

Buddhism teaches us that if we want to find happiness and be at peace within ourselves, we must be satisfied with what we have. Easy though it may sound, but putting it into practice maybe difficult. In the ever increasing competitive world that we live in today trends are changing as soon as they begin, where the next version of the latest gadget comes out seemingly straight away. People are driven to work longer hours to afford to be at the forefront of the trends-the latest gadget, the latest car, the latest fashion. But lurking behind the lives of shiny new cars, flat screen TV's and iPhones is a void, is a huge deficit, and it's not a budget one. Our world is experiencing a passion and purpose deficit.

Then what really is happiness? Dictionaries say happiness is a range of emotions, from contentment to joy. We might think of happiness as an ephemeral thing that floats in and out of our lives, or as our life's essential goal, or as just the opposite of 'sadness'.

In order to understand the Buddha's teachings on happiness, it's important to understand the origin of happiness. As the Buddha explained, physical and emotional feelings (vedana) correspond or attach to an object. For example, the sensation of hearing is created when a sense organ (ear) comes in contact with a sense object (sound). Similarly, ordinary happiness is a feeling that has an object -- for example, a happy event, winning a prize, or wearing pretty new shoes.

The problem with happiness is that it never lasts, because the objects of happiness don't last. A happy event is soon followed by a sad one, and shoes wear out. Unfortunately, most of us go through life looking for things to 'make us happy'. But our happy 'fix' is never permanent, so we keep looking.

You have the power to make yourself happier. According to Megan Willett and Meredith Galante, journalists of Business Insider, the famous US business on-line magazine, 13 scientific studies have discovered small changes we can all make to improve our outlook on life. From writing down the good parts of your day to simply smiling, these social scientists have recommended 07 proactive steps you can take towards becoming a happier you. Those are (1). Be generous, (2) Savour everyday moments, (3) Avoid comparisons, (4) Put money low on the needs list, (5) Have meaningful goals, (6) Make friends, treasure family and (7) Look on the bright side of life.

Let us see what Buddhism says about these 7 points.

1. Be generous

Buddhism has always emphasized the practice of dana, or giving. Giving hasn't been seen purely as the exchange of material possessions, however; giving in Buddhist terms includes non-tangibles such as education, confidence, and wisdom.

And which are the three factors of the donor? There is the case where the donor, before giving, is glad; while giving, his/her mind is bright & clear; and after giving is gratified. These are the three factors of the donor. Dana Sutta:

2. Savour everyday moments

This is an example of another fundamental Buddhist practice - mindfulness. When we're mindful we stay in the present moment, and really pay attention to our experience. Walking meditation, and even eating, can be ways of savouring everyday moments. In being present, we dwell in the present without obsessing about the past or future, and this brings radiant happiness:

They sorrow not for what is past, they have no longing for the future, 

The present is sufficient for them: Hence it is they appear so radiant.

By having longing for the future, by sorrowing over what is past, 

By this fools are withered up as a cut down tender reed. (Aranna Sutta)

3. Avoid comparisons

Conceit or Mana is a Buddhist term. It is defined as an inflated mind that makes whatever is suitable, such as wealth or learning, to be the foundation of pride. It creates the basis for disrespecting others and for the occurrence of suffering. Mana is identified as one of the fourteen unwholesome mental factors (cetasika) and one of the ten fetters (sa?yojana). A mental fetter shackles a sentient being to sasara, the cycle of lives with dukkha. By cutting through all fetters, one attains nibbana.

Though possessing many a virtue one should not compare oneself with others by deeming oneself better or equal or inferior." (Sallekha Sutta)

4. Put money low on the list

In Buddhist terms we validate our wealth creation by giving our money away to support what's really important in life, which is the pursuit of wellbeing, truth, and goodness. The idea that materialism can bring us genuine happiness is what Buddhism calls a "false refuge."

There are these four kinds of bliss that can be attained in the proper season, on the proper occasions, by a householder partaking of sensuality. Which four? The bliss of having, the bliss of [making use of] wealth, the bliss of debtlessness, the bliss of blamelessness. (Anana Sutta)

5. Have meaningful goals

The Buddha's last words were "with mindfulness, strive." The whole point of being a Buddhist is in order to attain spiritual awakening - which means to maximize our compassion and mindfulness. What could be more meaningful than that?

He gains enthusiasm for the goal, gains enthusiasm for the Dhamma,[8] gains gladness connected with the Dhamma. When he is gladdened, joy is born in him (Vatthupama Sutta)

6. Make friends, treasure family

To the Buddha, spiritual friendship was "the whole of the spiritual life." And even though people tend to think about monks and nuns leaving home, for those who embraced the household life, close and loving relationships with others was highly recommended. "Generosity, kind words, beneficial help, and consistency in the face of events" are the things that hold a family together,

Support for one's parents, 

assistance to one's wife and children,

consistency in one's work:

This is the highest protection [from suffering].

(Mangala Sutta)

7. Look on the bright side

Buddhism doesn't encourage us to have a false sense of positivity, but neither are these researchers.

They're suggesting that we find the good in any situation we find ourselves in. Buddhism encourages positivity through practices such as affectionate and helpful speech, where we consciously look for the good in ourselves and others.

The strongest expression of this is where we're told to maintain compassionate thoughts even toward those who are sadistically cruel toward us:

Our minds will be unaffected and we will say no evil words.

We will remain sympathetic to that person's welfare, with a mind of good will, and with no inner hate.

We will keep pervading the all-encompassing world with an awareness imbued with good will equal to the great earth - abundant, expansive, immeasurable, free from hostility, free from ill will.' That's how you should train yourselves. (Kakacupama Sutta) Buddhism pursues happiness by using knowledge and practice to achieve mental equanimity.

In Buddhism, equanimity, or peace of mind, is achieved by detaching oneself from the cycle of craving that produces dukkha. So by achieving a mental state where you can detach from all the passions, needs and wants of life, you free yourself and achieve a state of transcendent bliss and well-being.

Sunday Observer by Lionel Wijesiri

How fathers are shaped by their children

We wish all Dads a Happy Father's Day :

Popular convention may dictate that the father's role in the early development of his children pales in comparison to the mother's, but author Paul Raeburn is shedding new light on the science behind the vital contributions of the often overlooked male parent.

During pregnancy, mothers experience a variety of profound hormonal and physical changes that help to prepare them for the substantial task of carrying and nurturing the foetus and new baby. That's not news; what is news is that men also undergo hormonal turmoil.

One of the most obvious changes is the weight gain that many men experience along with their wives during pregnancy. Many women experience cravings and of course require more food during pregnancy. The men's weight gain could be occurring simply because they are tempted by all that extra food in the house. We don't need hormones to explain that.

Anthropologists have discovered that this phenomenon, called couvade (from the French word meaning 'to hatch"'), occurs not only in Britain and the United States but in non- Western societies, too, sometimes to an even more extreme and incapacitating degree.

In Papua New Guinea, some men, while waiting for their babies to be born, "retire to bed with unremitting nausea and incapacitating back problems, demand to be looked after, and otherwise raise an emotional fuss during the last months of their wives' pregnancies."

One of the key hormones that's affected is the sex hormone testosterone. And the other is prolactin, a hormone involved in the production of milk by nursing mothers. Men have prolactin, too, even though they don't nurse children. Why its levels should change in men has been a mystery.

Behavioural changes

We've known that hormonal changes occurred in some animal species in which the fathers participated in rearing their offspring; prolactin levels rise in primates, in male birds just before they become parents, and in rodent species in which fathers help to care for their offspring. But nobody had shown much interest in looking at human fathers, to see whether something similar might be going on.

In a paper published in 2000, Anne E. Storey, Katherine E. Wynne-Edwards, and their colleagues at Memorial University in Newfoundland began their study by acknowledging that lack of research: "Little is known about the physiological and behavioural changes that expectant fathers undergo prior to the birth of their babies," they wrote.

Based on the findings in animals, Storey and company predicted they would find similar changes in male humans, beginning during their partners' pregnancy and continuing after birth. And they predicted that the variation in hormonal levels in any individual would be related to men's symptoms during pregnancy and their responsiveness to their infants.

They recruited thirty-four couples taking prenatal classes at a nearby hospital and took blood samples from the men before and after the births of their babies. All but three of the couples were first-time parents. The couples were asked whether the men had experienced any of the typical symptoms of pregnancy- nausea, weight gain, fatigue, increased appetite, and emotional changes.

The couples who were tested were exposed to their newborns, or to blankets that had been in the nursery, and to a film about breast-feeding to see whether the infant cues would cause any short- term change in hormone levels.

The tests revealed significant changes in each of the three hormones Storey and Wynne-Edwards measured-testosterone, cortisol, and prolactin. And the pattern in men was similar to what happens in pregnant women. Men's testosterone levels fell 33 percent when they had their first contact with their babies, compared to measurements taken near the end of their wives' pregnancies.

What could explain this change in testosterone? Many scientists believe that a rise in testosterone is associated with competitive behavior in animals and in men. The drop that occurs with the birth of a baby might be nature's way of encouraging men to drop their fists, at least temporarily, and nuzzle their babies.

Paternal care-giving

From an evolutionary perspective, this is smart. Competitiveness is incompatible with nurturing. And men who are more bonded to their babies are more likely to stick around and support them.

Indeed, in September 2013, James K. Rilling and his colleagues at Emory University reported in the Proceedings of the National Academy of Sciences that testosterone levels in the blood were inversely correlated with paternal care-giving-that is, testosterone was highest in fathers who devoted less effort to child care, and lowest in those who invested more effort in child care. They also found that the fathers who devoted more resources to their children had smaller testicles. The results provide evidence for the supposition that there is a trade-off between the effort devoted to mating and to parenting. Some males choose to devote more effort to mating and less to child care; others choose the opposite course.

(Excerpted from Do Fathers Matter? What Science Is Telling Us About the Parent We've Overlooked, by Paul Raeburn -Scientific American/FSG, 2014)

මගෙ දුවේ ඔබ අවදියෙන් නම්.....

මිනිසා හා සොබාදහම අත්‍යන්ත ලෙස බැඳී පවතී. එය අවියෝජනීය බැම්මකි. එනිසා ම සොබාදහමේ අසිරිය අත් විඳින්නටත් එය කලාත්මක ලෙස ප්‍රති නිර්මාණය කරන්නටත් මනුෂ්‍යයෝ උත්සුක වෙත්. සොබාදහමේ රූ රටා හා එහි ඇති සියුම් චලනයන් පවා ග්‍රහණය කොට ගෙන ඒවා කලාත්මක ලෙස ප්‍රතිනිර්මාණය කිරීම සාහිත්‍ය කලා ආදියෙහි නිරතුරු ව දැකිය හැකි ය. චිරන්තන සිංහල සාහිත්‍යය පුරා ම එම නිර්මාණකරුවන් හා සොබා දහම අතර පැවති අන්‍යෝන්‍ය ළබැඳියාව පිළිබඳ සාක්ෂි දැකිය හැකි ය. සොබාදහම හා ගැටෙමින් එය ජය ගැනීමට වෙර දරණ යුරෝ කේන්ද්‍රීය චින්තන මාදිලියට පෙරාතුව ඉන්දු උප මහද්වීපය පුරා පැතිර පැවති චින්තනය නම් සොබාදහම හා මෛත්‍රී පරවශ ව කටයුතු කිරීමයි. සොබාදහම ජය ගැනීම වෙනුවට ඊට අනුගත ව ඒ හා මිතුරු ව වෙසෙමින් එහි ඇති නැතක් සාර ඵල උකහා ගැනීමට කටයුතු කිරීම ඔවුන්ගේ ජීවන ප්‍රතිපදාව විය. ඒ සඳහා ඔවුන් මෙහෙයවනු ලැබූයේ පරිසර හිතකාමි චින්තන මාදිලිය යි. කාර්මික කරණය හා ධනවාදී ලෝක පර්යාය විසින් සොබා දහම හා මිනිසා අතර වූ ඒ පෑහීම නොපෑහීමක් බවට පෙරළන ලදි. ඊට එරෙහි ව විවිධ ජන කොටස් විවිධ අවස්ථාවල කළ අරගල ද බොහෝ ඇත. උතුරු ඇමරිකානු රතු ඉන්දියානු ගෝත්‍රික නායක සියැටල් වොෂින්ටනයේ සිටින ජනපතිවරයාට යැවූ සංදේශය සොබාදහම හා මිනිසා අතර ඇති සබඳතාව ඉතාම ප්‍රබල ලෙස භාෂාගත වූ එවැනි අවස්ථාවකි. 

හෙතෙම මෙසේ ලියයි. 

''.....සුවිසල් වොෂින්ටන් නුවර සිටින ප්‍රබල සුදු ජාතික නායක තුමා අපගේ ඉඩම් මිළ දී ගැනීමට ඇති ඔහුගේ අපේක්ෂාව ප්‍රකාශ කොට සිටී....

.....එහෙත් නිල් අහසත් පොළවේ ඇති උණුසුමත් විකිණිය හැක්කේ හෝ මිළ දී ගත හැක්කේ හෝ කෙසේ දැයි මට නො තේරෙයි. මෙම අදහස අපට නම් අරුමයකි. සුළඟේ ඇති පවිත්‍ර නැවුම් බවත් ජලයේ ඇති ප්‍රභාමත් බවත් අප සන්තක නොවේ නම් ඒවා ඔබ මිළ දී ගන්නේ කෙසේ ද? 

මේ මහපොළවේ සෑම බිම් අඟලක් ම මාගේ ජනතාවට පූජනීය ය. සුවිශුද්ධ ය. ළහිරු එළියෙන් බැබලෙන දේවදාර ගස්වල සෑම සිහිල් පත්‍රයක් ම පුළින තලයන්ගෙන් වැසුනු සෑම වෙරළ තීරයක් ම සෑම එළිමහන් බිමක් ම අඳුරින් බර වන පෙත් සිසාරා ඇති මිහිදුම් සළුවක් ම බිඟු නද පතුරන සෑම කුඩා ජීවියෙක් ම මාගේ ජනතාවගේ චිත්ත සන්තානයේ ද අත්දැකීම් සමුදායේ ද ශුද්ධ වස්තූන් වෙති. ගස්වලින් රූරා බසින සෑම දියර බිඳුවක් ම රතු ඉන්දියානු ජාතිය පිළිබඳ මතක සටහන් ඉදිරියට ගෙන එයි.. ''

සියැටල්ගේ දීර්ඝ ලේඛනය පුරා සොබාදහම හා සිය ජනතාව අතර ඇති සබඳතාව ඉතා විචිත්‍ර ලෙස විග්‍රහ කෙරෙයි. මෙලෙස ලොව පුරා ම සොබාදමෙහි අසිරි සිරි විවිධ සාහිත්‍ය කලා ආදියෙහි ප්‍රතිනිර්මාණය වී ඇති අයුරු මනරම් වේ. මිනිසා ද ඇතුළත් සොඳුරු සොබා දහමේ අගය මැනවින් දැනෙන්නෝ සංවේදී මනුෂ්‍යයෝ වෙත්. ඔවුහු ඒ සොඳුරු වේදයිතයන් මතු පරපුරට ද උරුම කර දෙන්නේ මැයි. මේ එවැනි තැතකි. රත්න ශ්‍රී විජේසිංහයන් විසින් රචිත මේ ගීය සොබාදහම අපට දී ඇති අර්ඝණය කොට නිම විය නො හැකි දායාද සමූහය පිළිබඳ වැකි සිතුවමෙක් ම වෙයි. 

මගෙ දුවේ ඔබ අවදියෙන් නම්

මේ රැයේ මිහිරි ම වෙලාවයි

දොර ඇරන් එළියට ආවොතින්

මේ මිහිරි දේවල් නුඹටම යි....

ඝර්ම කලාපීය රටක දිවි ගෙවන අපට දාවලෙහි සැඩ හිරු රැසින් මිදී උදා වන රාත්‍රිය ගත සිහිල් කරවයි. සිත පුබුදයි. මද සඳ රැස් ඇති රැයක මැදියම් රැය පසු වන නිසළ හෝරාවේ අහස් තලය තරු වියනක් සේ දිලෙයි. මද මද පිනි පොද පතරත් තුරු පත් ළෙලවමින් හමන මද නලත් ගත සිහිල් කර සිත සමාධියෙහි සතපාලයි. ඉඳ හිට අසෙන නිසා සැරි විහඟ හඬකින් හෝ පළඟැටියෙකුගේ වෙණ වැයුමකින් හැර ඒ ධ්‍යානය නො බිඳෙයි. ලොව ම නිදන රාත්‍රියේ නිසා අසිරි සිරියෙන් ඔකඳ වූ හදින් පියෙකු සිය දියණිය අමතයි. මේ නිහඬ සීත රාත්‍රියේ ඇය ඇයගේ සුරතල් සරල ලොවෙහි සිහින දෙව් ලියන් හා කෙළිදෙලෙන් වෙසෙයි. ඒ නින්දේත් නොනින්දේත් ගැටෙමින් සිහින තෝර තෝරා නිදන මොහොතයි. නිදි යහනෙන් පිබිදී දොර කවුළුවලින් මිදී නිදහසේ අවට ලෝකය නැරඹුවහොත් සොබා දහමේ නැතක් ලියකම් සුරුකම් එහි නොනිදා සක්‍රීය ව අවදියෙන් සිටිනු දැකිය හැකි වේ. ඒ සියල්ල මනුෂ්‍ය පැවැත්ම උදෙසා වූ මහාර්ඝ වස්තූන් වේ. මේ සියල්ල ම නිදන්නේ වුව දියණියට ද උරුම ව පවතී. එහෙත් ඇය ඒ බැව් නොදනී. ඇය සුවසේ නිදයි. දුව නිදන මුත් සොබා දහම මනරම් වෙස් ගෙන අවදි ව වෙසෙයි. දොර කවුළුවලින් එපිට ලෝකයෙහි බොහෝ චමත්කාර ජනක දේ සිදු වේ. 

සේපාලිකා මල් බිමට බැහැලා

ඇවිදින්න යන වෙලාවයි. 

නිල් තාරුකා බිම බලාගෙන

වැව් දියට පෙම් බැඳි වෙලාවයි. 

මේ පොළව කොතරම් සුන්දර ද

මගෙ දු තනියම හිනා වෙයි. . . . . 

මැදියම් රැය නික්ම යත් ම සැඳෑවෙහි විකසිත වූ සේපාලිකාවෝ පරිණත ව සුධා ධවල සේලයෙන් සැරහී රක්ත වර්ණ මුත් හර පැළඳ බිමට වඩිත්. ඒ හා සමඟ සේපාලිකා මලින් ගිහිණි මන බඳනා සුවඳ රැස අවට සුවඳවත් කරමින් පැතිරේ. රන් වන් වැලි තෙලෙහි විසිර යන සේපාලිකාවෝ මද සුළගෙහි එල්ලී මුදු දෙපා තබා මද මද ගමනින් ඇවිද යයි. බිම හුණු සේපාලිකා මල් කවියාගේ පන්හිඳෙන් පන ලද අසිරි කොතරම් නම් මනරම් ද? 

රාත්‍රියෙහි පොළෝ තලය සිහිල් වුව වැව් දිය සිහිල් වනුයේ ක්‍රම ක්‍රමයෙනි. මැදියම ඉක්ම ගිය පසු වැව් දිය සිහිල් වත් ම මින් රළ දිය කෙළි දියබුං නවතා ඉසිඹුලයි. මස්ටකයෝ දියෙන් ගොඩ විත් ඉවුරෙහි හිඳ ගී ගයත්. වැව් දියෙහි මද මද රැළි නැගේ. රිදි තලාවක් මෙන් පෙතලි වූ වැව් දිය ගැඹරෙහි තරුමල් පිපී දිලිසෙයි. වැව් දිය හා දිදුලන තරු මල් එකිනෙකින් වෙලී බැඳී ඇත. ඒවා වෙන් කළ නොහේ. ප්‍රේමයෙන් ස්නිග්ධ වූ සුපෙම්වතෙකු සිය පෙම්බරිය දෙස හෙලනා නුරා කැලුම් මුසු දෙනුවන් මෙන් තාරකාවෝ බබලත්. නිසළ දියෙහි තරු පිළිබිඹු නැළවෙන යුරු කවියා දුටු හැටි කොතරම් මනරම් ද? 

මෙනිසා ම මේ පොළොවෙහි සිරි අසිරි වර්ණනාතික්‍රාන්ත ය. කියා නිම කළ නොහැකි ය. මෙලෙස සොබා දමෙහි නන් විසිතුරු එකි නෙක බැඳී එකිනෙකා හා තරඟ වදිද් දී දුව සිහිනෙන් සිනාසෙයි. ඈ නිදි දෙව් ලියන් හා සිහින ළොවෙහි දඟ කම් කෙළි කම් කෙරෙමින් ගුලි වී නිදයි. ඇයට මේ සොබා සිරි නො පෙනේ. එහෙත් මේ සියල්ල ඇයගේ ද උරුමයයි. 

ගණ කළුවරට අප පෙම් කළොත්

ඉර හඳ තරුවලට ණය ගැතියි. 

ලොව දුන්නු දේවල් අද අපිට හෙට

ළොවට පෙරළා දිය යුතුයි. 

ඔබ මේ ලොවට ආදරෙයි නම්

මුළු ලොව ම ඔබටත් ආදරෙයි. . . . 

රාත්‍රියේ කවුළු පියන් පත් වසා සිතින් හා ගතින් ඝණ අඳුරේ කිමිදෙමින් රැය පහන් වන තුරු අපට නිදිය හැකි ය. එහෙත් අප අවට ලොව අප වෙනුවෙන් තැනූ, මැවූ බොහෝ දේ ඇත. සොබා දහම් දිනිතිය ඒවා අප වෙත අපමණ සෙනෙහසින් මවා ඇත . ඒ දෙස නො බලා ඒ අත් නො විඳ සිටිත් නම් අපි එහි ණය කරුවෝ වෙමු. සොබා දමෙහි නැතක් සොඳුරු රූ රටා අපගේ ඉඳුරන් පිණවයි. සිත සමාධිගත කරයි. දිවි බරෙහි ඉසිඹුලන්ට ඉස්පාසු තනා දෙයි. එය අත් නොවිඳ අඳුරේ ගිලී නිදන්නට ද හැකි ය. මේ සොබා අසිරි විඳ ගත සිත සනහා ගන්නට ද හැකි ය. මේ ලොව අපට අපමණ සම්පත් සාධා දී ඇත. එය මතු පරපුර පිණිස රැක ගන්නවා සේ ම වඩා පෝෂණය කිරීම ද කළ යුතු ය. ගහ කොළ සතා සිව්පාවා මතු නොව දෙව් බඹුන් හා මිනිසුන්ගෙන් යුතු මේ රූ අරූ ලෝක ධාතුවට ම අප ආදරය කරයි නම් ඒ ලොව ද අපට පෙරළා ආදරය ම දෙයි. අප ලොවට දෙන දේ ලෝකය පෙරළා අපට ද දෙනු ඇත යන්න පැරණි චින සුභාෂිතයකි. එය මේ ගීතයේ සාරය කොට පවතී. අවසන් පද කිහිපය ප්‍රචාරකවාදී මුහුණුවරක් ගත්ත ද පියෙකු දුවකට දෙන ඔවදනක් ලෙස ගත් කල්හී එය ප්‍රචාරකවාදි බවින් ගිලිහී පිය සෙනෙහසෙහි සියුම් නිමේෂයක් සටහන් කරයි. 

දූවරු බොහෝ සෙයින් පියවරුණට පෙම් වඩත්. පියවරුන්ගේ නො මද ආදර සත්කාරයට ලක් වනුවෝ ද දූ වරු ය. මෙහි රචකයා වු රත්න ශ්‍රී විජේසිංහයෝ ද දෙ දුවරුන්ට මැ පිය වැ වෙසෙත්. මේ ආමන්ත්‍රණය දුවණියක් විෂයෙහි වීම එහිලා සෑම අයුරකින් ම යෙදේ. 

පද රචනාව ස්වර වර්ණ සංයෝජනයෙන් ලගන්නා දෘශ්‍ය රූපයක් බවට පත් කිරීමට රෝහණ විරසිංහයෝ ප්‍රයත්න දරා ඇත. බටහිර හා පෙරදිග සංගීත භාණ්ඩ කිහිපයක ආධාරයෙන් සංකීර්ණ වර්ණ සංයෝජනයක් කිරීමට යත්න දරා ඇත. වස්දඬුවේ මන්ද්‍ර තානයත් වයලීනයේ රැළි නැගෙන නිංනාදයත් මුසු කොට ඇත. ඩ්‍රම්ස් හයිහැට් හා තබ්ලාවේ තාල රිද්ම එකිනෙක හා තරඟ වදී. ඉලෙක්ට්‍රොනික ඕගනයේ සීමාවෙන් ඔබ්බට ගොස් මේ පද මාලාවේ මුසුව ඇති හැඟුම් සමුදාය සංගීතයෙන් ප්‍රති නිර්මාණය කිරීමට සංගීත අධ්‍යක්ෂවරයා උත්සාහ දරා නැත. මේ ගේය පද මාලාවේ අරුත් භාරය හා හැඟුම් සමුදාය ස්වර ප්‍රස්තාරයේ පදනම වූවා නම් වඩා සාර්ථක සංගීත නිර්මාණයක් බිහි වන්නට ඉඩ තිබුණි. සොබාදහමේ සිරි අසිරි ස්වර සංකලනයෙන් විදහාපෑමේ සුරුකම් ඇති ලැසි මියැසියෙකු අත මෙම පද වැල පත් වුණි නම් අපට ඇසෙන්නට නියමිත ව තිබූ ධ්වනි සැරිය අහිමි ව ගියේ දෝ හෝයි සංකා උපදී. දිවුල්ගනේගේ හඬෙහි ඇති තත් හා තාල අභිබවා යාමේ ෙඖදාර්ය ගුණය වීරසිංහයෝ ගීතය තුළ හනා වනා නමා නිමවීමෙහි දස්කම් පා ඇත. 

අප අවට ලෝකය අපට උරුම වූ සම්පතක් ලෙස ගෙන ඒ හා සහවාසී ව ජීවත් වීම සිතට හා ගතට සහන සාධා දෙයි. එසේ නො වූ කල්හී ගත සිත නිරතුරු වේදනා ගෙන දේ. මේ ගීතය විසින් සම්පාදිත සියළු ලොවට පෙම් කිරීමේ කරුණා සීතල සත් ගුණය මිනිස් දිවිය අරුත්බර කොට පුබුදුවාලමින් ඔසවා තැබිමේ ශක්‍යතාවෙන් පොහෝනා වේ. ඒ සුභාවිත හැඟුම මුළු ලොව සරසයි. 

පද රචනය- රත්න ශ්‍රී විජේසිංහ

ගායනය- කරුණාරත්න දිවුල්ගනේ. 

සංගීතය- රෝහණ විරසිංහ 

පෙළක් ළමුන් සුවඳ ගොඩයි........පෙළක් ළමුන් හරිම හැඩයි….//

මල් කියන්නෙ කාට කාට 

ළමයින්ටයි පාට පාට….// 

පාසල මේ ළමයින්නේ 

පොළොව යටයි නොපෙනෙන්නේ….// 

තදින් වැස්ස වසින කලේ 

මල් පාසල වතුර වලේ….// 

වතුර පිරෙන වැහි කාලේ 

නිවාඩු දෙයි ඉස්කෝලේ….// 

නිවාඩුවට ඇඳුම් ඔපේ 

පෙන්වා මල් ළමුන් පිපේ….// 

මල් කියන්නෙ කාට කාට 

ළමයින්ටයි පාට පාට….// 

පෙළක් ළමුන් සුවඳ ගොඩයි 

පෙළක් ළමුන් හරිම හැඩයි….// 

පාසල මේ ළමයින්නේ 

පොළොව යටයි නොපෙනෙන්නේ….// 

දැන් මල් පාසල් නිවාඩු 

ළඟදී අපටත් නිවාඩු…// 

ගායනය/තනුව: නන්දා මාලිනී