Pages

Thursday, July 21, 2016

ඒ සත්‍යයට ගරු කරන්න

තවමත් දරුවන් නොලද, තිස් වයස් සපිරි විවාහක කාන්තාවකි. ඇගෙන් නිරතුරු මෙසේ විමසීම සමාජය සිය වගකීම කොටගෙන සිටියි.

“තාම බබාලා නැහැ නේද?”

දින දින ඇගේ පිළිතුරු විවිධාකාර වනු ඇති. නමුදු ඒ පසුපස වෑයමෙන් ඇතිකරගත් හික්මීමක් සමගින් අපහසුවෙන් මුවට නංවා ගත් සිනහවක් තිබෙනු ඇති.

“නැහැ... තාම නැහැනේ” ඇය දිනපතා තමන් පත්වන මේ අපහසුතාව සඟවමින් සිනාසී පවසනු ඇති.

“අපො අපෝ. දැනටත් පරක්කු වැඩියිනේ. දන්නවානේ මේ බලල මේ බලනකොට කාලේ ගිහින් ඉවරයි. ඔයාට තේරෙනවානේ මං කියන දේ!” තමන් ඇයට ලබා දුන් ඉතාමත් වැදගත් වූ දැනුම් සම්භාරය ගැන බොහෝ සතුටට පත්වන ඒ මහ දැනුමැත්තා පිටව යයි. ඇය මද සිනාවකින් මුව සරසාගෙන ඒ සමුගැනීම දෙස බලා සිටියි. ඉන් ඉක්බිති ව තනිව කඳුළු සලයි.

ඇය හඬන්නේ,

සිව් වරක් ගැබ් ගෙන ඒ හැමවරම ගබ්සාවන් වූ නිසාය.

දරුවෙකු වෙනුවෙන් මංගල රැයේ සිට ම බලාපොරොත්තු මල් පූදාගෙන සිටියත් ඒ මල් ඵල නොගැන්වී පස් වසරක් ම ඉකුත් ව ඇති නිසාය.

ඇගේ සැමියා වෙනත් කාන්තාවක් සමගින් එක්ව දරුවන් උපදවමින් සිටින නිසාය.

නළ දරු උපතක් වෙත යාමට උවමනා වුවත් මූලික පිරිවැයවත් දරා ගන්නට නොහැකිව ඇති නිසාය.

නළ දරු උපත් සඳහා කිහිප වාරයක් ම උත්සහ දැරුවත් එය අසාර්ථක වූ නිසාය.

ඇගේ හොඳම මිතුරිය ඇය වෙනුවෙන් දරුවෙකු උපද්දවා දෙන්නට සූදානම් නැති නිසාය. “අපොයි මං කොහොමද එහෙම දෙයක් කරන්නේ?” මිතුරිය අසන්නීය.

වෙනත් අසනීප සඳහා ගන්නා ඖෂධ ගැබ් ගැනීමෙන් ඈ වළකන නිසාය.

මේ එකක් හෝ බොහොමයක් කාරණා එකට ගැටී ඇගේ විවාහ දිවිය දෙදරවමින් සිටින නිසාය.

වෛද්‍යවරයා තමන් සෞඛ්‍යය සම්පන්න යැයි පැවසූවත් ගැටළුව ඇත්තේ තමන් තුල බව ඈ දන්නා නිසාය.

නිතර දෙවේලේ තමන්ට ම දොස් පවරා ගනිමින් සිටින ස්වාමියා එකට දිවි ගෙවන්නට අපහසු වන තරමේ පුද්ගලයෙකු වෙමින් සිටින නිසාය.

ඇගේ සියලුම සොයුරියන්ට දරුවන් සිටින නිසාය.

ඒ අතර දරුවන්ට කිසිසේත් ම කැමැත්තක් නොදක්වන කෙනෙකුත් සිටින නිසාය.

ඇගේ හොඳම මිතුරිය ගැබ්ගෙන සිටින නිසාය.

“මොකද දරුවෝ තවත් බලාගෙන ඉන්නේ”යැයි ඇගේ මව් අසන නිසාය.

ඇගේ ස්වාමියාගේ දෙමව්පියන්ගේ නොසංසිඳුනු බලාපොරොත්තුව නිසාය.

යාබද නිවැසියන්ට නිවුන් දරුවන් ලැබීත් ඒ දරුවන්ට දක්වන අඩු සැලකිළි නිතර නෙත ගැටෙන නිසාය.

දහසය වියැති තරුණියන් පවා කිසිඳු උත්සහයකින් තොරව ම ගැබ් ගන්නා හැටි නිතර සවනත වැටෙන නිසාය.

තමන් ඉතාමත් හොඳ නැන්දනියක ව සිටින නිසාය.

කාලයක් තිස්සේ තමන්ට උපදින දරුවන්ට තබන්නට නම් පවා එකතු කරගෙන මග බලාගෙන සිටින නිසාය.

දරුවන් වෙනුවෙන් මග බලාගෙන ඉන්නා හිස්, පාළු කාමරයක් සිය නිවසේ තිබෙන නිසාය.

දරුවෙකු වෙනුවෙන් මග බලාගෙන ඉන්නා හිස්, පාළු ඉඩක් සිය සිරුරේ තිබෙන නිසාය.

දරුවෙකු වෙනුවෙන් දෙන්නට බොහෝ දේ ඈ සතු වන නිසාය.

ඔහු ඉතාමත් යහපත් පියෙකු වනු ඇති නිසාය.

තමන් ඉතාමත් යහපත් මවක වනු ඇති නිසාය.

නමුත් තවමත් එය සිදු වී නැත...

*******

මේ අතරතුරේ තවත් තැනක තිස් හතර වියැති පස් දරු මවක වෙත සමාජය මේ ලෙස සිය බැල්ම යොමු කරමින් සිටියි.

“පහක් ඈ? මගේ දෙයියනේ මොන තරම් බරක්ද? මං හිතුවේ ඔයා ඒක කරගෙන හිටියේ කියලා” ඉන් අනතුරුව කොක් හඬලා නැගෙන සිනාවකි. මක් නිසාද යත් ස්වභාවයෙන් ම ඒ ආකාර අදහස් හාස්‍යය මවන නිසාය. ඇයත් සිනා නගයි. නමුදු ඇතුලාන්තයෙන් ම නොවේ. අනතුරු ව වහා පුරුදු පරිදි මාතෘකාව වෙනස් කරන්නට වග බලා ගනියි. වෙනත් දිනකදි, වෙනත් තැනකදි, ඈ තනිව කඳුළු සලයි.

ඇය හඬන්නේ,

තවත් ගැබක් ඈ දරා සිටින අතරේ ඒ සතුට සඟවන්නට සිදුව ඇති නිසාය.

ලොකු පවුලකට තමන්ගේ හිතේ බලවත් කැමැත්තක් තිබියදී සමාජය එය මහ කරදරයක් ලෙසින් දකින්නේ මන්දැයි වටහාගත නොහැකි නිසාය.

පවුලේ තනි දරුවා වූ තමන් හැමදාමත් කිසිසේත් ම ඉවත් කළ නොහැකි හුදෙකලාවක් අත්විඳින නිසාය.

දරුවන් දොළොස් දෙනෙකුගේ මවක වූ ඇගේ මිත්තණිය මෙන් ප්‍රීතිමත් මවක වන්නට තමන්ට ඇති උවමනාව අන් අයට නොවැටහෙන නිසාය.

සිය දරු කැල නොමැති දිවියක් සිතා ගැනීමටවත් නොහැකිව ජීවත් වන අතරේ සමාජය ඒ ආදරණීය දරුවන් තමන් ලද දඬුවමක් ලෙසින් දකිනා නිසාය.

අනුකම්පාවට ලක්වීමේ කිසිඳු උවමනාවක් නොවුණු නිසාය.

මේ ‘ඇයට අවශ්‍යය දේ නොවේය’ යන උපකල්පනයේ සමාජය සිටින නිසාය.

තමන් කිසිඳු වගකීමක්, සැලකිල්ලක් නොමැති කෙනෙකු ලෙසින් සමාජය උපකල්පනය කර ඇති නිසාය.

තමන් විපිළිසරව ඇතැයි සමාජය සිතාගෙන සිටින නිසාය.

සමාජය තමන් ව වරදවා වටහාගෙන ඇතැයි ඇයට දැනෙන නිසාය.

තමන්ගේ සිතැඟියාවන් වෙනුවෙන් සමාජය ඉදිරියේ සටන් කරන්නට සිදුවී තිබෙන නිසාය.

ඔවුන් දෙපළ ඉතාමත් හොඳ දෙමව්පියන් ව සිය පවුල මනා ලෙස පවත්ගෙන යත්දීත් ඒ පිළිබඳ නිවැරදි වැටහීමක් සමාජයට නොවන නිසාය.

මේ ආකාර හාස්‍යයජනක අදහස් පළ කිරීම් ඉදිරියේ ඇය වෙහෙසට පත්ව සිටින නිසාය.

තමන් මෙන් තමන්ගේ වැඩක් බලාගෙන ඉන්නට අන් අයට නොහැකි ව ඇති නිසාය.

අන් අය තමන්ගේ වැඩක් බලාගෙන සිටිනු ඇතැයි නිතර දෙවෙලේ ඇය ප්‍රාර්ථනා කරන නිසාය.

විටෙක තමන් පිළිබඳව ම පුදුමයට පත්ව දරු දෙදෙනෙකුගෙන් නවතින්නට තිබුණා නේදැයි වරින් වර සිතෙන්නට වන නිසාය.

විවේචන කරන්නට ඉදිරිපත්වන තරම් ඉක්මනින් උදව්වක් කරන්න ඉදිරිපත්වන කෙනෙකු නැති නිසාය.

මේ සුපරික්ෂාකාරී ඇස්වලින් වෙහෙසට පත්ව ඇති නිසාය.

තමා ප්‍රදර්ශන භාණ්ඩයක් නොවන නිසාය.

මේ සමාජයේ අණක් ගුණක් නැති මිනිසුන් නිසාය.

ඇගේ පුද්ගලික ජීවිතය පිළිබඳව බොහෝ දෙනෙකුට පළ කරන්නට බොහෝ මත ඇති නිසාය.

ඉතාමත් සාමකාමීව ජීවත්වීම ඇයට ඇති එක ම උවමනාව නිසාය...

*******
වෙනත් තැනක හතලිස් වියැති එක් දරු මවකගේ ජීවිතයට සමාජය ඇඟිලි ගසන්නේ මේ ආකාරයෙනි.

“එක්කෙනයි?... තව දරුවෙක් දෙන්නෙක් හිටියොත් මොකද?”

“මේ දරුවා එක්ක මං බොහොම සතුටින් ඉන්නේ” දහස්වරක් සපයා ඇති පිළිතුර ඇය එවරත් සාමකාමීව සපයන්නීය. විශ්වාස කරන්න!, කවුරුත් නොහිතනා පරිද්දෙන් ඇය ද තනි වූ මොහොතේ හඬා වැටෙන්නීය.

ඇය හඬන්නේ,

ඇගේ එක ම පිළිසිඳ ගැනීම ආශ්චර්යයකින් මෙන් සිදූ වූවක් නිසාය.

ඇගේ දරුවා නංගියෙක් හෝ මල්ලියෙක් වෙනුවෙන් මග බලා සිටින නිසාය.

අඩුම තරමේ දරුවන් තිදෙනෙකුවත් ලැබීම ඇගේ සිහිනය වූ නිසාය.

ඇගේ ජීවිතය වෙනුවෙන් දෙවන පිළිසිඳ ගැනීමෙන් මිදෙන්නට වූ නිසාය.

තවත් දරුවෙකු පිළිබඳ ව සිතීම දැඩි අවධානම් තත්ත්වයකට යොමු වීමකැයි වෛද්‍යයවරයා පවසන නිසාය.

සිය එකම දරුවා රැක බලා ගැනීමට ද දැඩි අරගලයක නියුතු වන්නට සිදුව ඇති නිසාය.

තවත් දරුවෙකු ගැන සිතීමවත් ඇගේ සැමියාට සතුටක් නොවන නිසාය.

ඇගේ සැමියා මිය ගියායින් පසු, කිසිවෙකු ඇයට සෙනෙහසින් ලං නොවූ නිසාය.

ඇගේ පවුලේ උදවිය එක් දරුවෙකු පමණක් සෑහේ යයි සිතන නිසාය.

වෘත්තිය ජීවිතය තුල තමන් ගිලී ගොස් ඇති තරමට එයින් මිදී දරුවෙකු ගැන සිතීමට නොහැකි ව ඇති නිසාය.

තමන් ආත්මාර්ථකාමී යැයි හැ‍ඟෙන නිසාය.

පළමු දරු ප්‍රසූතියෙන් පසුවත් ඇගේ සිරුරේ බර අඩු නොවූ නිසාය.

පසු ප්‍රසව විෂාදියෙන් දැඩි ලෙස පීඩා විඳි නිසාය.

එම සිදුවීම් නැවතත් අත්දකින්නට සිතන්නටත් අපහසු නිසාය.

ගැබ් ගැනීම ඇගේ ශාරීරික සංකූලතා අවුස්සාලන නිසාය.

අතික්ෂුධාව (පාලනය කළ නොහැකි අධික ලෙස ආහාර ගැනීමේ උවමනාව) හා සටන් වදිමින් සිටින නිසාය.

කරන්නට සිදු වූ තීරණාත්මක ගර්භාෂ සැත්කම නිසාය.

ඇයට තවත් දරුවෙකු ලබන්නට හොඳට ම උවමනා වුවත් එය සිදු කළ නොහැකි නිසාය...

*******

මෙවන් දුකබර සිතුවිලි වලින් සිත් පුරවාගත් කාන්තාවන් ලොව සැම තැනම සිටි.

ඈ අපේ අසල්වැසියාය. මිතුරියය. සොයුරියය. අප සමග එක්ව සේවයෙහි නියුතු වන්නීය. අපේ ඥාති දියණියය.

අනවශ්‍ය අවවාද හෝ උපදෙස් වලින් ඇගේ මනස පුරවන්නට නොයන්න. ඒ ගර්භාෂය ඇයගේය. ඒ සත්‍යයට ගරු කරන්න.

ඉංග්‍රීසි බසින් රචනය
නදීරා ඇන්ගෙල්

පරිවර්තනය
රන්දිකා රණවීර ප්‍රනාන්දු

Wednesday, July 20, 2016

මින්දද හී සර වැදී සැ‍ලෙන හද...


‘සංයෝගය’ යන සුලකළකුරු මියුරු තෙපලෙහි සරල අරුත එක් වීම යනුය. එක් වනු පමණක්ම, පමණ නොවෙයි; ඒ එක් වීම මොනවට ගැළපෙන හොඳ එක් වීමක්ද විය යුතුය. එසඳ සංයෝගය ‘සුසංයෝගයක්’ බවට පත් වෙයි.

මෙසමයෙහි ඡේකයන් පමණටම දුහුනන් විසින්ද භාවිතයෙහි මෙන්ම අවභාවිතයෙහිද යොදනු ලබන ඒ අපූරු යෙදුම මගේ මතකයට ආවේ, එවදන සුභාවිතයෙහි යෙදුණු හා යෙදෙන අපූර්වතර අවස්ථා කිහිපයක් ගැන සඳහන් කරන්නට සිතුණු නිසාය.

අමරදේව - ශ්‍රී චන්ද්‍රරත්න මානවසිංහ

අමරදේව - අරීසෙන් අහුබුදු

අමරදේව - මහගමසේකර

මේ තුන් තැනෙහිම ඇත්තේ අපූර්වතර සුසංයෝගයකි. පණ්ඩිත් අමරදේවයන්ගේ තනුවත්, සංගීතයත්, ගායනයත් සමඟ මානවසිංහගේ, අහුබුදුගේ, සේකරගේ ගී පද රචනයක් එක් වන විට, එතැන ඇත්තේ සංයෝගයක් නොව සුසංයෝගයකි.

මෙතැන්හිදී අපට අමතක වන තවත් සුසංයෝගයක් වෙයි. ඒ, අමරදේව - මඩවල එස්. රත්නායක නම් වන සුසංයෝගයයි.

අමරදේව - මඩවල සුසංයෝගයටත් ඇත්තේ දීර්ඝ ඉතිහාසයකි. ඒ ඉතිහාසය, අපේ ගුවන්විදුලියේ සෞභාග්‍ය සමය වූ ඉකුත් සියවසේ හැත්තෑ ගණන් - හැටගණන් තරම් වන ඈතකට දිවෙයි.

අමරදේවත් මඩවලත් සුසංයෝගි වන්නේ සිංහල සංගීතයෙහි - සිංහල සුභාවිත ගීතයෙහි - අතිශයින් තීරණාත්මක වූ සුවිශේෂ කඩඉමකදීය. එදවස දේශීය සිංහල සංගීතයක් ගැන පිඹුරුපත් සැකසෙමින් පැවති සමයක් විය.

අරීසෙන් අහුබුදු කවියා මෙසේ පවසයි:

“ආනන්ද සමරකෝන්, සුනිල් සාන්ත, අමරදේව යනු දේශීය සිංහල සංගීතය නමැති රන්දමේ මුල් පුරුක් තුනෙකි. බස පිළිබඳ දැනුම (භාෂාඥානය), රැස පිළිබඳ ඇල්ම (ජාත්‍යාලය), දෙස පිළිබඳ වැටැහුම (දේශීයත්වය), රස පිළිබඳ විනැණ (රස විඥානය) යන සිවු කරුණ සිංහල ගී ලොවේ අමරදේව සතු තැන ඔප් නැංවූ බව කිව යුතුය. මේ සිවු ගුණ එක් තැන් වීමේ පරම දුලබ වාසනාව අමරදේව කෙරේ වෙයි.”

(අමරදේව ප්‍රතිසංවේදය, ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලය)

එකී පරම දුලබ ගුණැති නැණැති සංගීත ප්‍රාඥයා සිංහල ගීතයේ දේශීයත්වය සොයමින් සිටි අවධියේදීය, මඩවල රත්නායක නමැති කවියා සන්නිවේදකයා ඔහුට මුණගැහෙන්නේ. සැබැවින්ම කවියකුව සිටි මඩවල, ගේයපද රචකයකු බවට පත් වන්නේ අමරදේවගේ ආරාධනයත් මෙහෙයවීමත් හේතුවෙනි. එබැව් කිහිප වතාවක්ම මඩවලද ලියාද කියාද ඇත.

දේශීය වන සිංහල සංගීතයක් සොයා යන ගමනේදී අමරදේවටත්, දේශීය සිංහල ගීත කලාවක් සොයා යන ගමනේදී මඩවල රත්නායකට හමු වුණේ අපගේ ජනකවිය සහ ජනගීතයයි. ඉකුත් සියවසේ මැදභාගය පමණ වන විට දේශීය සංගීත පර්යේෂණයක නියුක්ත වූ අමරදේව නමැති ප්‍රතිභාවත් සංගීතඥයාට, සිංහල ජනකවියත් ජනගීයත් පදනම් කරගෙන මඩවල රත්නායක විසින් පබඳන ලද, අනවශ්‍ය ආටෝපයෙන් තොර අවිදග්ධ ගීත රචනාවන් අපූර්ව උත්තේජනයක් ගෙන දුන්නේය. එහි ප්‍රතිඵලය වූයේ ගුවන්විදුලියේ ‘ජන ගායනා’ වැඩසටහනය. ඉකුත් දිනක අපගේ සාකච්ඡාවට බඳුන් වූ, මඩවල රත්නායකම ලියූ ‘රන්වන් කරල් සැලෙයි’ යන හිසින් ආ ගීතය, අමරදේවගේ ‘ජන ගායනා’ වැඩසටහන් මාලාවේ ආ මුල්ම ගීත ප්‍රබන්ධයකි. එකී මහරු ගේය පදය, තුරඟා වන්නම ඇසුරෙන් ලියන ලද බවද, ඒ ඇසුරෙන්ම සංගීතයට නඟන ලද බවද එහිලා අප විසින් මඳ වශයෙන් සාකච්ඡා කරන ලදි.

අමරදේව සමඟ සුසංයෝග වූ ගේය පද රචකයන් අතර, ජනකවියේත් ජනගීතයේත් මහරු තැන් මතු කොට පෙන්වූ ප්‍රමුඛ කවියා මඩවල රත්නායක බැව් සඳහන් කිරීම අපගේ නව සාහිත්‍යයටත් සංගීතයටත් නිහඬ සේවාවක් කළ ඒ උතුම් මිනිසාට පිරිනමන අනවශ්‍ය ප්‍රශංසාවක් ‍නොවේමැයි.

‘ජන ගායනා’ අතික්‍රමණය කරමින්, සිංහල සංගීතයේ දේශීයත්වය දෙසට තවත් පියවරක් ඉදිරියට තබන අමරදේවයන් ඉනික්බිති ගුවන්විදුලිය උදෙසා නිර්මාණය කරන්නේ ‘ස්වර වර්ණ’ නම් වූ අපූරු වැඩසටහනකි. අද අපගේ ප්‍රස්තුතය වන මඩවල රත්නායක කවියා ලියූ ‘මින්දද හීසර’ නම් වන රචනය, එකී වැඩසටහනෙහි මුල්ම නිර්මාණ අතරට ගැනෙන ගීතයකි. ඒ පිළිබඳව පණ්ඩිත් අමරදේව කරන විවරණයට දැන් සවන් දුන මැනවි:

“මඩවල රත්නායක ප්‍රබන්ධ කළ මෙම ගීතය, මුල්ම වරට මා ගායනා කළේ ගුවන් විදුලියේ ‘ස්වර වර්ණ’ වැඩසටහනකට. මෙම ප්‍රබන්ධය අතිශයින්ම ශෘංගාරාත්මක නිර්මාණයක්; ප්‍රේමායාචනයක විලාසයෙන් පබඳන ලද ගීතයක්. ඒ සඳහා රචකයා ආභාසය ලබා තියෙන්නෙ ප්‍රශස්ති නිර්මාණවලින් බව ඉතා පැහැදිලියි.

‘බන්දා මින්දද මද අරවින්දා සරලා සර යානේ

කැන්දා වර පැරකුම් නරනින්දා සකිසඳ හඳපානේ...’

“සංගීත නිර්මාණයේදීත් මා ප්‍රශස්ති ආභාසය නොමඳව ලැබුවා. ඒ නිසා මේ ගීයේ භාවිතා වන්නෙ ශුද්ධ ස්වර පමණයි; කෝමල ස්වර කිසිවක් ඇත්තේ නැහැ. මේ ගීතය, එය බිහි වුණු මුල් කාලයේදී අතිශයින්ම ජනප්‍රිය වුණු ගීතයක්. මා හිතන්නේ අපගේ ජන සංගීතයේ ඇසුර හේතු කොටගෙන එසේ වන්ට ඇත කියා. මින්දද හී සර ගීතයේ තනු සකස් කරගත්තේ, ඒ ස්වර රූපයෙන්. මගේ කුඩා ඩෝල්ෆින් කාර් එකේ ගුවන්විදුලියට යන අතරමඟදී තමයි, ගීතයේ තනුව නිර්මාණය වුණේ. ගෙදර ඉඳලා ගුවන්විදුලියට එන කොට තනුව හැදිලත් ඉවරයි.”

(IAS හෙවත් ‘ඉන්ටර්නැෂනල් ඇඩ්වර්ටයිසින් සර්විසස්හි’ මා වැඩ කළ කාලයේදී, මේ පුංචි ඩොල්ෆින් රථයේම නැඟී කොළඹ නගරයේ නෙතැන සරමින් අමරදේවත් සමඟ කවි-සින්දු ගැන නිදහසේ කතාබස් කළ අයුරු සඳහන් කිරීම, මෙතැනට කිසි සේත්ම අදාළ නැති නමුත්, නොකියා බැරිය!)

මඩවලගේ ගීතයෙහි සංගීත නිර්මාණය කළ අයුරු පහදමින් අමරදේව, තවදුරටත් මෙසේ ද පවසයි:

“මෙම ගීතයේදී බසේ ගීතාත්මක ලක්ෂණ අනුවයි සංගීත නිර්මාණය යෙදෙන්නෙ. සංගීතය, බසේ ගමන අනුකරණය කරනවා. ඒ අනුව තමයි, රචනයේ බස ස්වරවලට නැඟෙන්නෙ. ... මෙම ගීත නිර්මාණයේ එක් විශේෂ කාරණයක්, ගීතයේ සමුච්චිත ඵලය කෙරෙහි විශේෂයෙන් බලපා තිබෙනවා. ඒ තමයි, රචකයාගේ නිර්මාණය තුළින් බිහි වන චිත්තරූපය හෙවත් පද චිත්‍රය. මඩවලගේ බොහෝ රචනාවල අපූර්වාකාරයෙන් ඉස්මතුව පෙනෙන චිත්තරූපය මෙහිලාද මොනවට දැකගන්ඩ පුළුවනි. සැබෑවත් මායාවත් මිශ්‍ර කරගෙන නිර්මිත එකී පද චිත්‍රය හේතු කොට ගෙන, සංගීත නිර්මාණය සජීවි හැඩයක් ගන්නවා.”

පණ්ඩිත් අමරදේව නිවැරදිවම තේරුම්ගත් ආකාරයට මඩවල රත්නායකගේ මේ ගීතය පද චිත්‍රයකි. ඒ පද චිත්‍රය, රචකයා විසින් ඇඳ ඇත්තේ සැබෑවත් මායාවත් සමෝසමව මිශ්‍ර කොට ගෙනය. අපේ ජනකවියේත් ජනගීතයේත් ඇත්තේ සැබෑවේත් මායාවේත් සම්මිශ්‍රණයක් නොවන්නේද? මෙකරුණ මොනවට වටහාගත් මඩවල රත්නායක, ස්වකීය ගේය පද රචනය නිමවන්නේ, සහෘදයාගේ මනස කිසියම් පමණකට මායාව තුළද රඳවා ගනිමිනි. ‘තුරඟකු පිට නැඟි නීල වලාකුළු’ මත නැඟි සහෘදයා එකී මායා ලෝකයට පිවිසවිය හැකි වන්නේ රචකයා මවන චිත්තරූපයේම ඇති මායා ගුණය නිසාය.

ගී පද රචනයේත්, සංගීතයේත් ඇති අපූර්වතම සුසංයෝගය අමරදේවගේ භාවපූර්ණ ගායනයෙන් මොනවට පැවසෙනු අරුමයක් නොවෙයි. එතෙකුදු වුවත්, කවියක් හැටියටත්, යළිදු ගේයපදයක් හැටියටත් මේ නිර්මාණ තීව්‍ර වන්නේ අපගේ ජන ගීතය පාදක කරගන්නා ශබ්ද රස මාධුර්යය නිසාය. මුළු රචනාව පුරා ඇති ඒ ශබ්ද මධුරතාව වඩාත් ම ඉස්මතුව පෙනෙන්නේ, රචනයේ මුල් අඩෙහි වන අනුප්‍රාස බාහුල්‍යය හේතු කොට ගෙනයි. මින්දද හී සර, නංවන දුක් ගී - චන්දන මල් අතුරා, කන්ද කපා පායන්... වැනි තැන් විමසුව මැනවි.

රචනය තුළ සපුරාම ඇති ගේයතා ගුණය, අමරදේවගේ අපූර්වතර සංගීත නිර්මාණයටත්, භාව පූර්ණ ගායනා ලීලාවටත් උත්තේජනයක් වූ වග අමුතුවෙන් කිව යුතු නැත.

සම්භෝගයටත් වඩා, විප්‍රලම්භයේදී ශෘංගාර රස ජනනය කරමින් යුද වදින අංගයා හෙවත් මින්දදයාගේ හී සර පහරින් හද දැදුරු වන පමණටම අමරදේවයන් කරන ගායනය ඔබටත් ඇහෙන්නේ නොවේද? 
 
ආචාර්ය ඩබ්ලියු. ඒ. අබේසිංහ- Courtesy by - Silumina

Thursday, July 14, 2016

උණුහුම 2

අාරාධනා....................

නෙතඟින් ගෙනා සන්සාරේ සිහිනේ දෙහද යා කළා

හංඟා ගෙනා මල් අතුරලා
දෙව්ලිය මගේ කොහෙද හැංගිලා...........................

ඔය දෙකපුල් තෙමා රත් නාදළු සිබින්

මම දෙනුවන් වසා නුඹ අහසින් වඩින්
සන්සුන් සිතින්, පෙර මඟ ඉමි බලන්
මගෙ රණ හංසි ඒදෝ කියා
දෙව්ලොව ඉඳන් නුඹ මට අත වනන්
මගෙ පතිනියනි ආදරෙයි නෙ මා............................

හුස්මත් උණුයි, කඳුළුත් අඩයිමට ඉන්න බෑ හරිම පාළුයි

මතකය නුඹයි, එතකොට දුකයි
දිවිගෙවෙන වාදෝ හරි සැකයි
මේ කුළු මතින් රිදී ඉර නුඹයි
මම දන්නවා නුඹ නොයනා හැඩයි...........................

සන්සුන් සිතින්, පෙර මඟ ඉමි බලන්

මගෙ රණ හංසි ඒදෝ කියා
දෙව්ලොව ඉඳන් නුඹ මට අත වනන්
මගෙ පතිනියනි ආදරෙයි නෙ මා.............................

Tuesday, July 12, 2016

First picture of Mr and Mrs Dahiya revealed

TV actor Divyanka Tripathi, who got married to her Yeh Hai Mohabbatein co-star Vivek Dahiya on Friday night in Bhopal, has finally shared the first pictures of ‘Mr and Mrs Dahiya’.

Sharing the first picture of the newly-weds, Divyanka posted on her Facebook, “#Happily Married. #Mr. N Mrs. #Dahiya.”

Sharing yet another image from her wedding, Divyanka wrote on her Instagram account, “This is it! #MrsDahiya”.

Divyanka and Vivek tied the knot in a traditional wedding ceremony in Divyanka’s home town Bhopal in the presence of family and close friends. While Divyanka looked stunning in a resplendent red-and-gold lehenga, complete with heavy gold jewellery, the 31-year-old groom opted for an emobroided golden-maroon sherwani.

Pictures of the wedding were shared by the official Instagram account of TV show Yeh Hai Mohabbatein.

The newly-weds will host a reception in Chandigarh and later a party in Mumbai for their industry friends. The couple earlier shared pictures from their pre-wedding functions including sangeet, haldi and mehendi.

Hindustan Times

Thursday, June 30, 2016

සංගීතයේ නොදත් රහස්

මිනිසුන් සැම විටෙකම ප්‍රීතියෙන් සිටීමට කැමැති ය. සංගීතය ශ්‍රවණයට හිත යොමු කිරීම ඒ සඳහා ගනු ලබන එක් ක්‍රියාමාර්ගයකි. සංගීතය ශ්‍රවණය නිසා මිනිසාට බොහෝ ප්‍රතිලාභ අත්වේ. එලෙස අත්වන වාසි මෙසේය.

1. ප්‍රතිශක්තීකරණ පද්ධතියට හිතකර වීම

කැනඩාවේ මහාචාර්යවරුන් පිරිසක් සිදුකළ පර්යේෂණයකදී , සංගීතය ශ්‍රවණය , ස්නායු පද්ධතියට යහපත් බව සොයාගන්නා ලදී. අපට බොහෝ රෝග වැළදෙන්නේ වෛරස් හා බැක්ටීරියා ආසාදන නිසා ය. සංගීතය ශ්‍රවණය කරන පුද්ගලයාගේ ස්නායු තුළට යම් උත්තේජනයක් සිදු වීමෙන් ශරීරයට බාහිරින් ඇතුළු වන විනාශකාරී සෛල ඉවත් කිරීමක් සිදුවේ. එම නිසා, සංගීතය ශ්‍රවණය මඟින්, ලෙඩ රෝගවලින් ආරක්ෂා වී, දිගුකාලීන , නිරෝගී ජීවිතයක් ළඟා කර ගත හැකි ය. ශරීරයේ ඇති හිමොග්ලොබින් ප්‍රමාණය මනාව පවත්වා ගන්නටත් මේ මඟින් හැකියාව ලැබේ.

2. ශල්‍යකර්මයකින් පසු ඇති වන වේදනාව අඩුකර ගත හැකි වීම

යූතා විශ්වවිද්‍යාලයේ මහාචාර්යවරුන් පිරිසක් විසින් සිදු කරන ලද පර්යේෂණයකදී, සංගීතය ශ්‍රවණය මඟින් වේදනාව සමනය කළ හැකි බව සොයාගෙන ඇත. ශල්‍යකර්මයකින් පසු ඇති වන වේදනාව සඳහා සංගීතය සුවිශේෂී බලපෑමක් සිදු කරනු ලබයි. රෝගී අවස්ථාවලදී සිදු කරන ඉලෙක්ට්‍රොනික කම්පන මඟින් සිදුවන දැඩි බලපෑම මනාව අඩුකර ගැනීමට සංගීතය ශ්‍රවණයෙන් හැකියාව ලැබේ.

3.මනස උද්‍යෝගිමත් කරයි

සිතට දැනෙන පාළුව සහ විඩාව දුරලන්නට සංගීතයට ඇත්තේ මහඟු හැකියාවකි. පර්යේෂණවලින් අනාවරණය වී ඇත්තේ, සංගීතය ශ්‍රවණය මඟින් ළමා මනස දියුණු වන බවයි. වෛද්‍යවරුන් සනාථ කරන‍්නේ, සතියකට දින කිහිපයක් සංගීතය සමඟ දරුවා සුසංයෝග කරන ලෙසයි. එය, දරුවාගේ මනසට සුවයක් සහ බුද්ධි වර්ධනයට මනා පිටිවහලක් බව ඔවුන්ගේ මතයයි.

04. ළමා සංවර්ධනයට උපකාරී වේ.

කැනඩාවේ යෝර්ක් විශ්වවිද්‍යාලයේ මහාචාර්යවරුන් පිරිසක් විසින් මාසයක් තුළදී දරුවන්ට සංගීත පාඩම් කියාදීමෙන් කළ සමීක්ෂණයකදී , ළමා පෞරුෂය වර්ධනයට සංගීතය බලපෑමක් කරන බව පෙන්වා දී තිබේ. අවුරුදු 4 සහ 6 වයස්වල දරුවන්ගේ වාචික හැකියාව 90%ක් පමණ සංගීත අධ්‍යයන මඟින් දියුණු කර ගැනීමට හැකිවේ. දරුවන්ගේ ශ්‍රවණ හැකියාව හා ලිවීමේ හැකියාව ද (කලාත්මකව ලිවීම) මෙ මඟින් ගොඩනගා ගැනීමට හැකි ය. කැනඩාවේ මැක් මාස්ටර් විශ්වවිද්‍යාලයේ පර්යේෂණ කණ්ඩායමක් සොයාගනු ලැබුවේ, අවුරුද්දක් වයසැති දරුවන් සංගීත පංතිවලට යොමු කිරීමෙන්, ඔවුන්ගේ සැඟවුණු කුසලතා වර්ධනය වන බව ය.

05. අඝාතය පාලනය කරයි.

හෙල්සියුකි විශ්වවිද්‍යාලය මඟින් කළ අධ්‍යයනයකදී , අඝාතය මඟහරවා ගැනීම සඳහා සංගීතය ඉවහල් වන බව සොයාගනු ලැබී ය. ආඝාතය වැළඳී සිටිනා රෝගීන් හට දවසකට පැය කිහිපයක් සංගීතය ඇසීමට සැලැස්වීමෙන්, ඔවුන්ගේ රෝගී තත්ත්වය ටිකෙන් ටික මඟහරවා ගත හැකි ය.

හඬ පටිගත කළ තැටි ශ්‍රවණය මඟින්, වාචික මතකය අඩු රෝගීන්ට කදිම ප්‍රතිලාභ හිමිවෙයි.

06. ආහාර පාලනයට සහ ව්‍යායාමයක් ලෙස ද හිතකර වේ

සංගීතය ශ්‍රවණය කිරීම මගින් ශරීරයේ කැලරි ප්‍රමාණය අඩු කර ගැනීමටත්, එමඟින් සිරුරේ බර ද යම් තරමකින් අඩු කර ගැනීමටත් හැකි වේ. එහෙත් වෛද්‍යවරුන් පවසන්නේ, මන්දගාමී ලෙස සංගීතය ශ්‍රවණය කිරීමෙන් අනතුරුව ආහාර ගන්නා ලෙස ය. දරුවන්ට අධ්‍යාපන කටයුතු නිරවුල් මනසකින් යුක්තව කරගෙන යාමට ද සංගීතය ශ්‍රවණය මහත් පිටුබලයකි.

07‍. හදවත් රෝගවලට සුවදායක ය

සිනාවෙන් මනසට ලැබෙන සහනයට වඩා වැඩි සහනයක් සංගීතය පරිශීලනයෙන් පුද්ගල ජීවිතවලට ළඟා කර ගැනීමට පුළුවන. මනස ලිහිල්වීම තුළින් පුද්ගල හදවතෙහි පවතින රෝගබාධවලට ද යම් සහනයක් ළඟාකර ගැනීමට හැකි ය. රුධිරය ගමනාගමනයට ද සංගීතය ශ්‍රවණය කිරීම මඟින් මනා උත්තේජනයක් සැපයේ.

08. සුවදායී නින්දක් ළඟා කර ගැනීමට හැකි වීම

තායිවාන් විශ්වවිද්‍යාලය පවසන පරිදි, 60%ක් පමණ වැඩිහිටි පිරිසක් නින්ද නොයාමේ රෝගයට මුහුණදී සිටියි. වෛද්‍යවරුන් එම පිරිසට පවසන ලද්දේ සරල සංගීතය හෝ මන්දගාමී සංගීතය කිහිප වතාවක් ශ්‍රවණය කිරීමෙන් අනතුරුව නිදාගන්නා ලෙස ය. එලෙස ප්‍රකාශ කිරීමෙන් අනතුරුව කළ සමීක්ෂණවලින් 26% පමණ වැඩිහිටියන්ට සුවදායී නින්දක් ලැබී ඇත. වෛද්‍යවරුන් ප්‍රකාශ කරන්නේ, මේ සඳහා ජන සංගීතය ඇසුරු කරන ලෙස ය.

09. විෂාදය දුරලන්නට සමත් වේ

සංගීත වාද්‍ය භාණ්ඩවල හඬ මඟින් විෂාද රෝගින්ට සුවිශාල බලපෑමක් සිදුවේ. ක්වීන්ස් විශ්වවිද්‍යාලය කළ සමීක්ෂණයක් මඟින් සනාථ වූයේ, සංගීතය ශ්‍රවණය කිරීමෙන් මනසට උත්තේජනයන් සැපයෙන බවයි. එමගින් මිනිසුන්ගේ මානසික සංවර්ධනයට අවශ්‍ය සිතුවිලි ගොඩනැඟෙනවා පමණක් නොව, මිනිසුන්ට පැමිණෙන විවිධ ගැටලු සහ අභියෝගවලට නොබියව මුහුණ දීමට ද ඉඩ ප්‍රස්ථාව ලැබේ. ඒ අනුව මෙය සංගීතය චිකිත්සක ක්‍රමවේදයක් ද වේ. මිනිසාට නපුරු සිතුවිලි සහ ඍණාත්මක සිතුවිලිවලට මුහුණදීමට සිදුවන මොහොතක , ඔවුන් වඩාත් ප්‍රිය කරන සංගීතයකට අසන්නට දීමෙන් එම පුද්ගලයන්ට ලැබෙන සහනය, ඔවුන්ගේ සෞඛ්‍යයට වඩාත් හිතකර වේ.

10. මානසික ආතතිය දුරලයි

දිගුකාලීනව සංගීතය ශ්‍රවණය කිරීමට පුරුදු වී සිටින මිනිසුන්ගේ මානසික ආතතිය වළක්වා ගැනීමට හැකි බව පරීක්ෂණවලින් සොයාගෙන ඇත. පුද්ගලයාගේ මනසට විවිධ ගැටලු නිසා ඇතිවන හානිය යම් තරමකින් හෝ මඟහරවා ගැනීමටත්, අමතකවීම් දුරු කර ගැනීමටත් සංගීතය මනා පිටිවහලක් වේ. මානසික ආතතියට බලපෑම් කරන හෝමෝනයට, සංගීතය තුළින් යම් බලපෑමක් සිදු කරන නිසා මානසික ආතතියේ මට්ටම අවම කර ගැනීමට හැකිවේ. ඒ වගේම සිහින් සිරුරක් හිමි පුද්ගලයන්ගේ ශරීරයේ වර්ධනයටත්, හදවත් රෝගීන්ටත්, සංගීතය ශ්‍රවණය මඟින් වාසි අත්වේ.

Tuesday, June 14, 2016

ඇය මේ මොහොතේ වරද නිවැරදි කැර ගත් කෙනෙකි.

ජීවිතය අත්දැකුම් ලබාදෙන මහා තක්සලාවකි. ඒ තක්සලාවේ නිබඳව අප ලබන එක් අත්දැකුමක් නිරුද්ධ වී යන විට තවත් අත්දැකුමකින් සිත නැවුම් වෙයි. ආදරය යනු එක්තරා පූජනීය ගැඹුරු සිතුවිල්ලකි.

ඒ ආදරය පිරිමිනට නම් ජීවිතයේ කොටසක් වන අතර ගැහැනියකට බොහෝ දුරට එය ජීවිතය ම බව රේමන්ඩ් පර්ත් නම් සමාජ මානව විද්‍යාඥයෙකු 19 වැනි සියවස මුල් භාගයේදී ම කියා තිබේ.

අද නව යොවුන් පරපුර මේ යන්නේ ඒ රැල්ලේ ම ගසාගෙන ද? ඔවුනට තමා හැදූ වැඩූ මාපිය සෙනෙහස මායිම් නැත. අර්ථයක් නැතිව වුවද මුග්ධ ක්‍රියාවල යෙදෙති. ඔවුනට මේ මානසිකත්වය හදන්නට දර දිය ඇද්දේ කවුරුන් ද? ඒ ටිකිරි වෙබ් අඩවි හා සුකිරි බටිල්ලන්ගේ දියාරු මාධ්‍ය යැයි සිතමි.

(මාතරට නුදුරු දික්වැල්ල මුහුදු තීරයෙන් 2016.06.07 උදේ 7.35 පමණ පාසල් යුනිෆෝමයෙන් සැරසුණු කැන්වස් සපත්තු යුගලක් පැලඳගත් අවුරුදු 17ක පමණ පාසල් සිසුවියක් සිය දිවි නසා ගැනීමේ අරමුණින් මුහුදට පැන පොලිස් නිලධාරීන්ගේ ආධාරයෙන් දිවි බේරාගත් සිද්ධිය හා සම්බන්ධයි)

Monday, June 13, 2016

බුදුහාමුදුරුවො අපිත් දකින්නැති....

“අම්මේ අර අපි සාදු කියන කොට 
බුදුහාමුදුරුවො මල් දැකලා 
දුටුවද ටික ටික හිනැහෙන ලස්සන 
ඉස්සර කියු බණ මතක් වෙලා”

ඉකුත් ‘ගේය පද ලීලා’ තීරුවෙහි උපුටා දැක්වුණු ඉහත කී ගී කඩ තවමත් ඔබ සිත්හි රැව් දෙනවා වන්ට පිළිවන. කුඩා දරුවා සිය මෑණියන්ට කියන්නේ, ඔවුන් පිදූ මල් දුටු බුදුහාමුදුරුවන් ටික ටික හිනැහුණු බවය. බුදු හිමියන්ගේ ඒ සිනාව ලස්සන බවත් දරුවා කියයි; ලස්සන වන්නට හේතුවත් කියයි. ඒ දවස්වල තමන් වහන්සේ දෙසූ බණ බුදුහාමුදුරුවන්ටම සිහි ව ඇත්තේ ය. සිනා සෙන්නේ එහෙයිනි.

මානවසිංහයන්ගේ ඒ ගීතයෙහි පද රසය වින්දනය කළ අපි, කිසි විටෙක බුදුහාමුදුරුවන් සිනා සෙන්ට ඇතැයි නොඅදහමු. එහෙත් දරුවාට පෙනෙන්නේ, පිළිම ගෙයි වැඩ සිටින බුදුහාමුදුරුවන් සිනා සුණු බවකි. අපි ඒ ගැන පොඩි දරුවා සමඟ උරණ නොවෙමු; දොස්ද නොකියමු. මන්ද යත්: පරිකල්පනය පිළිබඳ ඒ නිදහස, අප කවියාට සපුරාම පිරිනමන හෙයිනි.

ඒ තරමටම අහිංසක වූ කවි කල්පනයක් අද දින තීරුවට විෂය කරගනිමු. ඒ, අපේ රඹුකන සිද්ධාර්ථ හාමුදුරුවන් විසින් පබඳින ලද ඉතා සුප්‍රකට ‘බුදුහාමුදුරුවො අපිත් දකින්නැති’ නමැති ගීතයයි. ගීතය අප හදෙහි තැන්පත් ව යළි-යළිත් දෝංකාර දෙන ලෙස ගායනා කරන්නේ වික්ටර් රත්නායකය.

බුදුහාමුදුරුවන් සිනා සුණැයි කියන්නට අර දරුවාට පුළුවන් නම්, බුදුහාමුදුරුවො අපිත් දකින්න ඇතැයි කියන්නට සිද්ධාර්ථ හාමුදුරුවන්ට බැරි මොකද?

අසූ ගණන්වල මැද භාගයේදී මේ ගීතය අසන හැම වාරයකම මෙහි රචකයා කවරෙක්දැයි මසිත විමසන්න විය. ගීත රචකයා සිද්ධාර්ථ හාමුදුරුවන් බව මා දැනගත්තේ කලකට පසුවය. මා උන් වහන්සේ හඳුනාගත්තේ ඒ ගී පද රචනය හඳුනාගෙනත් කලකට පසුවය.

‘බුදුහාමුදුරුවො අපිත් දකින්නැති 
බණත් අහන්නැති ඒ කාලේ...’

ඒ නම් මොන තරම් අපූරු කවි කල්පනයක්ද! සැබවින්ම මම තිගැස්සී සිටියෙමි. කවීන් වන අපටත් එවැනි කල්පනා ඇති නොවන්නේ ඇයි? බුදු වසින් දෙදහස් පන්සියයක් ඉකුත් වුණු තැනේදීත්, බුදුහාමුදුරුවන් අපිත් දකින්න ඇතැයි කියන කියුම, හිතාගන්නත් බැරි තරම් අමුතුම ආකාරයේ කවි කල්පනයකි.

මගේ කල්පනාව නම්, ශ්‍රාවකයන් අතර මේ ගීතය වඩාත්ම හද බැඳගත්තේ, ගීතයට අදාළ සියලු කාරණාත් ඉක්මවා යන, පරිකල්පනයේ අපූර්වත්වය නිසා ය. ඇත්තටම කෙනකුට එහෙමත් හිතන්න පුළුවන්ද? එයට දිය හැකි පිළිතුර ඇත්තේත් මානවසිංහයන්ගේ කලින් සඳහන් කළ ‘බුදු මිහිර’ නමැති කවි පෙළෙහිය. එහි ලා මතු කරන ලද සියලු අසිරිය කුළුගන්වමින්, “බුදුහාමුදුරුවො ඉපදුණු කාලෙට කවදත් ඔහොමයි පුතුනි මගේ” යනුවෙන් පිළිතුරු දෙමින් දරුවා නිහඬ කරන්නේ අම්මාය.

සිද්ධාර්ථ හාමුදුරුවන්ගේ ගීතය ගැන යමක් කියන්නට පෙර, උන් වහන්සේ ගැන යමක් නොලියා මේ රචනය පෙළගස්වන්නට බැරිය. උන් වහන්සේගේ මුල්ම ගීත සංග්‍රහය නිකුත් වූයේ, ‘සංසාරේ අපි’ යන හිසිනි. අද දින අපගේ සාකච්ඡාවට බඳුන් වන උන් වහන්සේගේ මේ ගීතයද මවිසින් උපුටා ගෙන ඇත්තේ ඒ කෘතියෙනි. එදවස අතිශය කාන්තිමත් නිමාවෙන් යුතුව නිකුත් වුණු එහි පිටපතක් උන් වහන්සේ විසින් මවෙතද තිළිණ කර ඇත. අපේ සිද්ධාර්ථ හාමුදුරුවන් ඒ පොත තිළිණ කරමින් මගේ නම ලියන්ට පෙර ‘අපේ’ යන වදනද මුලට යොදා ඇත. මේ ‘අපේකම’ එදා සිටම අප අතර නොනැසී නොබිඳී පවතින්නේමැයි. බොහෝ සාම්ප්‍රදායික හාමුදුරුවන්ට සිය දායකයන් හැමදෙනාම ‘අපේ’ ය. ඒ දායකයන්ටත්, ඒ සියලු හාමුදුරුවරු ‘අපේ හාමුදුරුවෝ’ ය.

මේ අපේකම, සිද්ධාර්ථ හාමුදුරුවන් හිතන්නේ සංසාර බන්ධනයක් හැටියටය. මාත් ඇතුළු උන් වහන්සේගේ සියලු සමීපතමයන් සිතන ආකාරයට මේ සංසාරයේම එකට අත්වැල් බැඳගෙන සිටියවුන්ය. උන් වහන්සේටත් ඔවුන්ටත් මතු සංසාරයේ ගමනද කරන්ට සිදු වන්නේ එකට අත්වැල් බැඳගෙනය. ඒ තරමටම මේ සංසාර බන්ධනය දැඩිය. සිද්ධාර්ථ හාමුදුරුවනුත් අපත් අතර ඇති ඒ සංසාර බන්ධනය ගැන කතා කරන්ට ගියොත් උන් වහන්සේගේ ගීතය ගැන කිසිවක් ලියන්නට ඉඩක් ලැබෙන්නේ නැත. එහෙත් මෙහි ලා අවශ්‍යයෙන්ම කිව යුතු එක කාරණයක් ඇත්තේය. සිද්ධාර්ථ හාමුදුරුවන්ගේ අතිවිශාල ගීත සම්භාරය විභූතිමත් වී ඇත්තේත් අතිශයින්ම හෘදයංගම වී ඇත්තේත් උන් වහන්සේගේ ජීවිතයත් පරිකල්පනයත් මෙහෙයවන කිසියම් ආකාරයක සංසාර චින්තනයක් නිසාය.

මේ ‘සංසාර චින්තනයේ’ දෙපැත්තක් ඇතැයි මට සිතෙයි. ඇත්තටම එය දෙපැත්ත කැපෙන කඩුවක් වැන්න. එක පැත්තකින් සංසාරයෙන් මිදීමය; අනෙක් පැත්තෙන් සංසාරයෙහි ගැලී සිටීමය. මේ දෙකම, මගේ කල්පනාව නම්, බොදු පිළිවෙතෙහි රැඳී සිටින සියලු පුහුදුන් දනන්ගේ ජීවිතය පිළිබඳ ප්‍රතිවිරෝධයක් හෙවත් ඇතැම් නවීන විචාරකයන්ගේ බසින් කිව හොත් ‘උභ‍තෝකෝටිකයකි’.

අපේ බුදුහාමුදුරුවන් සාරාසංඛ්‍ය කල්ප ලක්ෂයක්ම පෙරුම් පිරුවේ තමන් වහන්සේ මෙන්ම සියලු සත්වගද සංසාරයෙන් ගලවන්ටය. සංසාරයෙන් ගැලවිය හැක්කේ, සමූහ වශයෙන් නොව තනි-තනිවය. බුදුන් දෙසූ තාක් සියලු බණ පද තමන්ගේ මතකය නමැති භාණ්ඩාගාරයෙහි තැන්පත් කරගෙන සිටි ආනන්ද හාමුදුරුවන්ටත් සංසාරයෙන් ගැලවෙන්ට අවස්ථාවක් පෑදුණේ, බුද්ධ පරිනිර්වාණයෙන් ඉක්බිතිව යෙදුණු මුල්ම ධර්ම සංගායනාවට දින කිහිපයකට පෙරය. සැබැවින්ම සංගායනාවේදී බුදු බණ පද ඉදිරිපත් කරන්නට උන් වහන්සේ සුදුසුකම් ලැබුවේ ඒ ආකාරයෙනි. ඒ ව්‍යායාමය ආනන්ද හාමුදුරුවන්ට පවා තනිවම කරන්ට සිදු විය. බුදුන් වහන්සේ සමඟ පැවති අවශ්‍ය ඥාතිත්වයවත්, සමීපභාවයවත් එයට පිටිවහලක් වුණේ නැත. සංසාරයේ හැටි එසේය.

අපේ සිද්ධාර්ථ හාමුදුරුවන් දුක් වන්නේත්, බුදුහාමුදුරුවන් දැකලාත්, බුදුහාමුදුරුවන්ගෙන් බණ අහලාත්, නිවන් දකින්ට බැරි වීම ගැනය. අපට මේ වරද සිදුව ඇත්තේ, අවුරුදු දෙදහස් පන්සියයකටත් පෙරය. තවමත් අප සිටින්නේ සංසාරයේමය.

එමතුද? ඒ කාලයේ බුදුන් වඳින්නට අප හැම දෙනා දෙව්රම් වෙහෙරටත් යන්ට-එන්ට ඇත. ඒ අතර අපේ යාළුවන්ගෙන් කිහිප දෙනෙක්වත් බුදුහාමුදුරුවන්ගෙන් බණ අසා නිවන් දකින්ටත් ඇත. එහෙත් අප තවමත් සංසාරයේය.

ඒ ඇයි? ගී පද රචක සිද්ධාර්ථ හාමුදුරුවන් කියන්නේ, අප විසින් එදවස කරන ලද පින් මදි බවය. එසේ නොවන්නට, මෙලහකටත් අප හැමදෙනාම නිවන් දැක අවසන්ය.

මේ ගීතය ගැන සිදු වුණු කතාබහකදී, දිනක් පණ්ඩිතයෙක් මගෙන් ප්‍රශ්නයක් ඇසුවේය: පින් කළ පමණින්ම නිවන් දැක්ක හැකිද?

එතැනත් ඇත්තක් නැත්තේම නොවෙයි. මන්ද යත්: නිවන් දකින්ට නම් - නිවන් අවබෝධ කරන්ට නම් - පින් පව් දෙකම අවසන් කළ යුතු බවය. අප හැමදෙන මේ සංසාරය තුළ කරකවමින් ඉදිරියට ගෙන යන්නේ අප කරන පින් පව් දෙකම විසිනි. පව් කළත් සසර දික් වෙයි. පින් කළත් සිදු වන්නේ, ඒ ටිකමය. එසේ නම්, දික් වන මේ සසර කෙටි කරගත හැක්කේ, බණ පොතේ කියන ආකාරයට ‘සවාසනා සකලක්ලේශයන්’ ප්‍රහීණ කිරීමෙන් පමණි. ධර්මයේ ගැඹුරුම සත්‍යය නම් එයයි.

දැන් ඉතින් ඒ කාරණය, දශක කිහිපයක්ම මහණ දම් පුරන අපේ සිද්ධාර්ථ හාමුදුරුවන්ට අමතක වුණේ කොහොමද? ඒ ‘ආභිධම්මික සත්‍යය’ උන් වහන්සේගෙන් ගිලිහී ගියේ කොහොමද?

ඒ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දෙන්ට ගියොත්, අපට මේ ගීතයේ පද රසය මෙන්ම ගී රසයද විඳගන්ට ලැබෙන්නේ නැත.

සිද්ධාර්ථ හාමුදුරුවන් මේ ගීතය නිර්මාණය කරන්නේ අර ආභිධම්මික පණ්ඩිතයන්ට වත්, විනයවර්ධනකාරයන්ට වත් නොවෙයි. උන් වහන්සේගේ රචනය හුදී දනන් උදෙසාය; බුදුන් දැක නිවන් දකින්ට බලා සිටින සුවහසක් උපාසක-උපාසිකාවන් උදෙසාය; ඒ හැමටමත් වඩා, අභූතපූර්ව වූ කාව්‍ය පරිකල්පනයකින් චමත්කාරයක් ලබන සහෘදයන් උදෙසාය. ඒ සහෘදය පර්ෂදයට සිද්ධාර්ථ හාමුදුරුවන් ඇඳ දක්වන චිත්‍රය ඒ අයුරින්ම දැකගත හැකිය.

මොහොතකට සිතන්න: බුදුහාමුදුරුවන් වැඩ සිටි එදවස, අප සැවැත් නුවර දෙව්රමට යන්ට-එන්ට ඇත. ඒ කියන්නේ, අප ඒ තරමටම බුදුහාමුදුරුවන්ටත් දෙව්රමටත් සමීපව සිටි වගය. අප ගියේ තනිවම ‍නොවෙයි. අපගේ යහළුවන් කැලතක්ද කැටුවය. අප බුදුන් වඳින්ටත් ඇත; දෙව්රම් වෙහෙරෙහි අනෙක් වතාවත් කරන්ටත් ඇත. ඒත් පින් මදි නිසා නිවන් දකින්නට නොලැබෙන්නට ඇත. ඒ නිසා අපේ හාමුදුරුවන් කියන්නේ මෛත්‍රී බුදුහාමුදුරුවන් දැකලා වත් නිවන් දකින්නට පින් කරමු කියාය.

සිද්ධාර්ථ හාමුදුරුවන් මේ අහිංසක සිතිවිල්ල සිතන්නේ, සිවුරක් පෙරවාගත් භික්ෂුවක හැටියට වත්, හොඳට තෙම්පරාදු වුණු වැඩිහිටියකු හැටියට වත් නොවෙයි. උන් වහන්සේ ඒ සිතිවිල්ල සිතන්නේ, මානවසිංහගේ රචනයෙහි මුණගැහුණු කුඩා දරුවාගේ චරිතයට සම වැදීමෙනි. එවිට, මේ සියල්ල අතිශයින්ම රමණීයය. කවි සිතිවිල්ලේත් ගී පබැඳිල්ලේත් ඒ රමණීයත්වය නිසාම මේ ගීතය අප හැමගේම මන බඳින්නේ වෙයි.

ආචාර්ය ඩබ්ලියු. ඒ. අබේසිංහ

Friday, June 10, 2016

'නැහැ කීමට ඇති ධෛර්යය'


මේ ඡායාරූපය ගත්තේ 1936දී ජර්මනියේ හැම්බර්ග්වලදී. නාසි නැවක් සමුදුරට දියත් කරන අවස්තාවේදී හැම දෙනාම නාසි ආචාරය පල කරද්දී එක් අයෙක් පමණක් අත් දෙක බැඳගෙන නාසිවාදයට 'නැහැ' කියනවා.

*ඔහු ඕගස්ට් ලැන්ඩ්මෙසර් නම් ජර්මානුවෙක්. මේ සිදුවීමෙන් පසු නාසි පාලනය විසින් ඔහු මරා දමන්නට ඇතැයි සැලකෙනවා.

ඒ ඔහු එතැන, ඒ මොහොතේ, ඉතා කුඩාම සුළුතරය වුවත් නාසිවාදයට අභියෝගය ආවේ එතනින් නිසා.

*කලක් සැඟවී තිබී 1991දී ලෝක අවධානයට ලක්වූ මේ ඡායාරූපය නම් කර තිබෙන්නේ 'නැහැ කීමට ඇති ධෛර්යය' හෙවත් Courage to say 'NO ලෙස.

Thursday, June 09, 2016

අවුරුදු 120 ක් ජීවත් වී ක්‍රිස්තු තුමා මියගියේ ඉන්දියාවේ

ක්‍රිස්තුන් වහන්සේගේ ජීවිතයෙන් අවුරුදු තුනක කාලය (වයස 30 සිට 33 දක්වා) ශුද්ධවූ බයිබලයේ අලුත් ගිවිසුමේ දැක්වෙන්නේ නැහැ. ඒ කාලය තුළ උන්වහන්සේ හිටියෙ කොහෙද? මොනවද කළේ කියා නිශ්චිතව කිසියම් සඳහනක් වන්නේ නැහැ.

ඒ නිසා පසුකාලීන උගතුන් මේ අවකාශය පුරවන්ට නොයෙක් උත්සාහ ගෙන තිබෙනවා. බොහෝ දෙනෙක් කියන්නේ ක්‍රිස්තු තුමන් ඉන්දියාවට පැමිණි වගයි. සිංහලෙන් ද මේ ගැන පොත් කීපයක්ම පළවී තිබෙනවා. කොලට් සේනානායක හා නාරද කරුණාතිලක මේ අළලා පොත් දෙකක්ම ලියා තිබෙනවා. එකක් “යේසුස් නම් බුද්ධ ශ්‍රාවකයාණෝ.” අනික “යේසුස් දේව පුත්‍රයකු කළ බුද්ධ පුත්‍රයා.”

ප්‍රවීණ ලේඛක භද්‍රජි මහින්ද ජයතිලක ද පොතක් ලියා තිබෙනවා. ඒ “ජේසුස් දඹදිව විසූ වගයි” කියන පොත. ඒක පරිවර්තනයක්. හෝල්ගර් කර්ට්සන් ලියූ “ජීසස් ලිව්ඩ් ඉන් ඉන්දියා” ඒ මුල් පොතේ නම.

නිකලස් නොටොවිච් නමැති රුසියානුවාත් මේ අවකාශය පුරවන්ට උත්සුක වූ ලේඛකයෙක්. ඔහු කියන්නේ ක්‍රිස්තුන් වහන්සේ තිබ්බතයට පැමිණි බවත්, අනතුරුව යළි පලස්තීනයට ගිය බවත්ය.

පසුබිම ඒ තිබියදී මෑතදී මේ හා සම්බන්ධ තවත් පොතක් සිංහලෙන් පළ වුණා. ඒ “යේසුස් මෛත්‍රී බුදුන්ද?” යන පොත. මේකත් පරිවර්තනයක්. පොතේ ඉංග්‍රීසි නම “ඩෙත් ඔන් ද ක්‍රොස් ඇන්ඩ් හිස් ජර්නි ටූ ඉන්දියා.” කතුවරයා හස්රත් ගුලාම් මිර්සා අහමද් (1835 – 1908). ජී. ‍(ගොයුම්) එවරස්ට් ආරච්චිගේ හා කේ. කේ. සමන් කුමාර දෙදෙනා තමයි පොත සිංහලට පරිවර්තනය කරලා තියෙන්නේ.

මුලින්ම කතුවරයා ගැන යමක් දැනගෙන සිටීම වැදගත්. ඔහු ඉස්ලාමීය අහමදියා ව්‍යාපාරයේ නිර්මාතෘවරයා. පොත් 90 ක් විතර ලියලා තියෙනවා. ඔහු අවිගත් ජිහාඩයක් වෙනුවෙන් පෙනී නොසිටි ලේඛකයෙක් වීම කැපී පෙනෙනවා.

“යේසුස් මෛත්‍රී බුදුන් ද?” පොතේ විශේෂත්වය තමයි අහමද්, ක්‍රිස්තුන් වහන්සේ ඉන්දියාවට සංචාරය කළේ බයිබලයේ නැති වූ කාලය ලෙස හඳුන්වන ක්‍රිස්තු තුමන්ගේ අවුරුදු 30 – 33 කාලයේදී නොවන බව කීමයි. ඒ වෙනුවට ඔහු වෙනත් ප්‍රවාදයක් ගොඩනඟනවා. ඒ තමයි ක්‍රිස්තුන් වහන්සේ කුරුසිය මත මැරුණේ නැහැ. සිහිමුර්ඡාව සිටියා පමණයි. පසුව මෘත දේහය තැන්පත් කරපු ගල්ලෙනෙන් එළියට විත් පලස්තීනයෙන් පැන ගොස් ඉන්දියාවට ආ බවයි. ඒ අතරතුර උන්වහන්සේ තම ගෝලයන් කීප දෙනකු මුණගැසී තිබෙනවා. ඒ බව බයිබලයේද එන කරුණු ද තහවුරු කරනවා. ඇතැම් ගෝලයන් පවා උන්වහන්සේ තවදුරටත් ජීවමානව සිටීම ගැන විශ්වාසයක් පළකළෙත් නැහැ. දෙඅතේ අත්ලවලට ඇණ ගැසීමෙන් වූ තුවාල පෙන්වීමෙන් හා ස්පර්ශ කරන්ට දීමෙන් පසුවයි විශ්වාස කළේ.

මේ ප්‍රවාදය කතෝලික ආගමේ ඇදහිල්ල (දර්ශනය නෙමෙයි) දරුණු විවේචනයට ලක්කිරීමක්. සාමාන්‍යයෙන් කතෝලිකයන්ගේ විශ්වාසය වන්නේ උන්වහන්සේ දින තුනකින් උත්ථානය වූ බවයි. පාස්කු ඉරුදින සමරන්නේ ඒ උත්සවයයි.

ඉන්දියාවට සංක්‍රමණය වූ ක්‍රිස්තු තුමන් එහිම දහම් දෙසමින් කල්ගත කරලා තියෙනවා. මෙහි වඩාත් බරපතළම ප්‍රවාදය වන්නේ උන්වහන්සේ ඉන්දියාවට ගොස් ඇත්තේ මරිය මග්දලේනා නම් වූ තරුණිය සමඟ බවත් එහිදී එතුමා ඇය විවාහ කරගත් බවත්ය. මරිය මග්දලේනා බයිබලයේ සඳහන් වන ආකාරයට ගණිකාවක්. මිනිසුන් ඇයට ගල් ගසද්දී ඇය බේරා ගත්තේ ක්‍රිස්තුන් වහන්සේ. වැරදි නොකරන කෙනෙක් ඇයට පළමු ගල ගසන්නැයි කීවේ ඒ අවස්ථාවේදී.

ක්‍රිස්තුන් වහන්සේට දරුවන් ද ඉඳලා තියෙනවා. ඒ පුතුන් දෙදෙනෙක් හා දියණියක්. දියණියගේ නම සාරා.

ක්‍රිස්තුන් වහන්සේ වැඩ වාසය කරලා තියෙන්නේ කාශ්මීරයේ “ෆ්ලෝටින් කැපිටල්” යන නමින් හඳුන්වන ශ්‍රී නගර් හි ආශ්‍රමයක. උන්වහන්සේ තිබ්බතයේ හා කාශ්මීරයේ සැරිසරමින් බෞද්ධ සාහිත්‍ය හා සූත්‍ර අධ්‍යයනය කරලා තියෙනවා. තිබ්බතයේදී වජ්‍රයානික හෙවත් තන්ත්‍රයානික ගූඪවාදය ද හදාරා තිබෙනවා. උන්වහන්සේ යෝග භාවනාවෙහි ඉහළටම ගිය කෙනෙක්.

ක්‍රිස්තුන් වහන්සේ අවුරුදු 120 ක් ඉන්දියාවේ ජීවත්වෙලා තියෙනවා. උන්වහන්සේගේ සොහොන ශ්‍රී නගර් හි ඛාන්සාර් වීදියේ අදටත් නිරුපද්‍රිතව පවතින බව පැවසෙනවා.

මේ කරුණු එකිනෙක සාක්ෂාත් කිරීම සඳහා අහමද් විවිධ ලිඛිත මූලාශ්‍ර උපුටා ගන්නවා. ඉතිහාස පොත්, වෛද්‍ය විද්‍යාත්මක පොත් පමණක් නෙමෙයි, බෞද්ධ පොත් පවා ඉවහල් කර ගන්නවා. මගේ පෞද්ගලික පිළිගැනීමට අනුව නම් අප විශ්වාස කිරීම නොකිරීම කෙසේ වෙතත් මෙබඳු පර්යේෂණ කාර්යයන් අතිශය වැදගත්. ආගම වුණත් ප්‍රශ්න කිරීමේ අයිතිය මිනිසුන්ට තිබෙන්න ඕනෑ. එසේ නො‍වන්නේ බොහෝ විට ආගම් රජය සමඟ බැඳී පවත්නා බැවින්. ආගම කියන විෂය (මොනම හෝ) රජයෙන්, අධ්‍යාපනයෙන් මුලිනුපුටා දැමිය යුතුය යන්න තමයි බුද්ධිමතුන්ගේ මතවාදය. ඉන්දියාවේ ගාන්ධිතුමාත් මේ ආකල්පයේමයි හිටියේ.

ක්‍රිස්තු චරිතය අර්ථකථනය කිරීමේදී ඇතැම් නිර්මාණ ලේඛකයන් අහමද් පවා අබිබවා ගොස් සිටිනවා. නිකොස් කසන්ට්සාකිස් ලියූ “ද ලාස්ට් ටෙම්ප්ටේෂන් ඔෆ් ජීසස් ක්‍රයිස්ට්” නවකතාවේ ක්‍රිස්තුන් වහන්සේට කුරුසියේදී ඇතිවූ දුර්පරීක්ෂාවක් හේතුවෙන් කුරුසියෙන් බැස මරිය මග්දලේනා සමඟ විවාහ වී දරුවන් ද ලැබ ගන්නවා. ජෝසේ ෂරමාගෝගේ “ගොස්පල් එකෝඩින් ටූ ජීසස් ක්‍රයිස්ට්” කෘතියේ ක්‍රිස්තුන් වහන්සේ හා මරියා අතර වන රමණ අවස්ථාවක් ද නිරූපණය කර දක්වනවා.

අපේ කතෝලික සභාව බල අධිකාරියි. ඔවුන්ගේ ඉහට උඩින් අහමද්, කසන්ට්සාකිස්, ෂරමාගෝ වගේ අයට පියඹන්න බැහැ. ඒ නිසා තමයි තිස්ස බාලසූරිය පියනමගේ, මංජුල වෙඩිවර්ධනගේ පොත් වාරණයට ලක් කරන්නේ. මා කියන්නේ එකම එක දෙයයි. ආගමික නායකයන් සම්බන්ධයෙන් විකල්ප අදහස් දැක්වීමේ, විවේචනය කිරීමේ, අර්ථකථන දැක්වීමේ පුළුල් නිදහස තිබිය යුතුය යන්න පමණයි. අවසාන තීරණය පාඨකයා අතේ.

සුනිල් මිහිඳුකුල

Thursday, May 26, 2016

හඳගමගේ 'ඇගේ ඇස අග' (LET HER CRY) : තහනම වෙනුවට වසඟය

සිනමා කරුවකුට නමෝ විත්තියෙන් ම විසඳා ගැනීමට සිදුවන ගැටලුව නම් තම වියමනෙහි ආකෘතිය සහ ව්‍යුහය කෙබඳු විය යුතුද යන්නයි.

විශේෂයෙන් ම සමකාලීන දේශපාලනය අදාළ සිනමා වියමන තුළ අනුශීලනය වන්නේ සිනමාකරුවා තම සිනමා පරිකල්පනය සමග කරන අරගලයේ ප්‍රමාණයට ය.

අශෝක හඳගම නිර්මාණය කරන 'ඇගේ ඇස අග' අධිපති දෘෂ්ටිවාදය ආගමික සන්දර්භයක් තුල බලගැන්වීමේ දේශපාලනය පිලිබඳ තියුණු කියවීමක් ලෙස අපට ගත හැකි වන්නේ ඒ අනුවය.

චිත්‍රපටය ඇරඹෙන්නේ (නාමාවලිය සමග) විහාරස්ථානයක වූ සිදුවීමකින් පසු මහා වැස්සේම ආපසු එමින් සිටින පවුලක සාමාජිකයන් අතර ඇතිවන කතා බහකින් ය.

සාමාන්‍ය ලෙස විහාරස්ථානය යනු විනෝදය තහනම් කරන තැනකි. එ මගින් ආත්මයට නැතහොත් විෂයට (subject) පවසන්නේ හැකිතාක් විනෝද වීම අඩු කරන ලෙස ය.

ඔහු හෝ අය තම විනෝදය විෂයෙහි පනවා ඇති තහනම කැඩීමෙන් තම විනෝදය තීව්‍ර කර ගනී. එහෙත් එහි ප්‍රතිඵලය වන්නේ වඩාත් සතුටක් ලැබීම වෙනුවට වේදනාවක් ලැබීම ය.

එය වේදනාත්මක සතුටක් (painful pleasure) ලෙස නම් කළ හැක.

මෝටර් රථය තුළ සිටින්නන් අතර හුවමාරු වන දෙබස් මගින් යළි යළිත් වර නැගෙන්නේ චිත්‍රපටය දෘෂ්ටාන්තමය වූ දේශපාලනික කියවීමක් බව පසු ආවර්තනය වෙමිනි.

බැලු බැල්මට මෙම චිත්‍රපටය දිගහැරෙන්නේ මැදිවිය ද පසු කළ විශ්වවිද්‍යාල මහාචාර්යවරයකුට පෙම් බඳින සරසවි සිසුවියක පිලිබඳ කතාවක් ලෙස ය.

ඇය නිරන්තර ව ඔහු තමා වෙත ආකර්ෂණය කරගනු පිණිස පොළඹවයි. ඇගේ හිස්ටරික ක්‍රියාකලාපය ඔහුට බලවත් කරදරයක් ලෙස පෙනී යයි. ඔහු නිතර තමා හමුවීමට එන බව ඔහුගේ බිරිඳට වාර්තා කිරීමෙන් නොනවතින ඇය මහාචාර්යවරයාගේ බිරිඳ සමග පවසන්නේ ඔහු තමාගේ සිරුරට ආසක්තව මෙසේ තමා ලුහු බඳින බව ය.

ඇය වරෙක මහාචාර්යවරයාගේ බිරිඳ (ස්වර්ණා) සමග මෙසේ පවසයි.

''මම හිතන්නේ සර් මගේ ඇ`ගට ආසයි''

අනතුරුව තමා ඇද සිටින තුවාය ගලවා තමා සිරුර ස්වර්ණා වෙත පා පාරට්ටු කර ගනී. ඇගේ මේ හිස්ටරික ෆැන්ටසිය දිගේලි වන්නේ ආත්මරාගී (narcissistic) උත්කර්ෂය තුළ ය. එහි දේශපාලනික කියවීම නම් අපේ රට පිලිබඳ විදේශිකයින් ආසක්ත වීම පිළිබඳ සිංහල බෞද්ධ දෘෂ්ටිවාදයේ ෆැන්ටසි මානයයි.

මෙම සිනමා පටය ස්ත්‍රීන් දෙදෙනෙකු කේන්ද්‍රීය ව නිර්මාණය වෙමින් ස්ත්‍රියගේ ආශාව ප්‍රශ්නකාරී ප්‍රස්තුතයක් ලෙස තොරොම්බල් වේ.

එය මට සිහි ගැන්වුයේ ලුවී බුනියල්ගේ දැට් ඔබ්ස්කියු ඔබ්ජෙක්ට් ඔෆ් ඩිසයර් නම් සිනමා පටය පිලිබඳ ජිජැකියානු විවරණයකි.

එම සිනමා පටයේ එන වියපත් ප්‍රේමවන්තයා ක්‍රියා කරන්නේ තමාගේ ප්‍රේමවන්තිය ස්ත්‍රීන් දෙදෙනෙකුගෙන් (එකම චරිතය මෙහි නිලියන් දෙදෙනෙකු ර`ගපායි.) සැදුන බව වටහා නො ගනිමිනි.

බාග විට ස්ත්‍රීන් දෙදෙනෙකු සිටින බව දන දැන ම ඔහු එහි සිටින්නේ එක ස්ත්‍රියකැයි ගෙන හැසිරෙනවා විය හැක. මන්ද යත් ඔහුගේ හැසිරීම තීරණය කරනු ලබන්නේ ස්වකීය සවිඥානක දැනුම නොව ෆැන්ටසිය විසින් වන බැවිනි.

එසේ නැත්නම් සිදු විය හැක්කේ එහි සිටින්නේ එකම ස්ත්‍රියක වන අතර ඔහු ඒ එකම ස්ත්‍රීයක ඕනෑ ම දෙයකට ඔට්ටු වෙසගණක බඳු ස්ත්‍රීයක ලෙස සහ පුරුෂවාදී ලෙස ප්‍රාර්ථනා කරන අචපල මාතෘක බිරියක වසයෙන් දෙකට ඛෙදනවා විය හැක.

බුනියෙල්ගේ සිනමා පටය තුල ප්‍රකාශමාන වන එක ම ස්ත්‍රීය දෙදෙනකු ලෙස (නො) ගැනීමේ දෘෂ්ටිවාදයේ ෆැන්ටසි රාමුව හඳගමගේ සිනමා පටයටද අදාළ ය.

මෙහි ප්‍රශ්නකාරී වන්නේ මහාචාර්යවරයාත්, බිරිඳත්, තරුණියත් යන තිදෙනා ම එකිනෙකාගේ ආශාව ලුහු බැඳීම තුළ නිර්මාණය වන ආතතියයි.

තමා සහ මහාචාර්යවරයා අතර ඇති සබඳතාව තරුණිය හිස්ටරික ලෙස ඔහුගේ බිරිඳට වාර්තා කලවිට ඇය මානසිකව කැළඹේ.

මේ නිසා ඇය සොයා ඇගේ බෝඩිම වෙත යන ඔහු ඇයගේ ආශාවේ සිරකරුවෙකු බවට පත්වේ. (දොරගුළු දමා ඔහු නිවස තුල කොටු කර ඇය රහසේ ම අහර පිසීම සඳහා බඩු රැගෙන ඒමට පිටත්ව යයි).

ඔහු අර්චනකාමී ලෙස ඇගේ ඇඳුම් (යට ඇඳුම් පවා ) පිළිවෙලකට නවා තබයි.

මේ අතරතුර ඔහුගේ බිරිඳගෙන් තරුණියගේ දුරකථනය වෙත ඇමතුමක් ලැඛෙතත් එයට පිළිතුරු දීම සඳහා ඇය නිවසේ නැත.

ආපසු නිවස වෙත එන තරුණියට දක්නට ලැඛෙන්නේ කමිසය ද ගලවා දමා උඩුකය නිරුවත්ව තම ඇඳ මත නිදා සිටින මහාචාර්යවරයා ය. ඇය වහාම තම දුරකථනය මගින් ඔහු නිදා සිටින ඉරියව් ඡායාරුපයට නගයි.

මහාචාර්යවරයා නිවසට ගිය පසු නිර්මාණය වන්නේ හාස්‍යජනක තත්වයකි. ඔහු තම නිවසේ ඇඳ මත සිටින බව ඇය ස්වර්ණාට දන්වන මුත් ඒ වනවිට ඔහු ඇයට හොරෙන් නිවසට පැමිණ තිබිණ.

මින් මහාචාර්ය බිරිඳ සතුටට පත් වෙතත් ඊට සුළු මොහොතකට පසු තරුණිය ඔහු තම කාමරයේ ඇඳ මත නිදා සිටින ආකාරය දැක්වෙන ඡායාරුප ඇය වෙත එවයි. මින් කැළඹීමට පත්වන ඇය වහා ම නිවසින් පිටව ගොස් තරුණිය තම නිවසටම කැඳවාගෙන එයි.

මෙම සිදුවීම් මාලාව ඉවසිල්ලෙන් යළි කියවන කෙනෙකුට පෙනී යන්නේ (ලැකානියානු අර්ථයකින් ) සරසවි සිසුවිය උත්කර්ෂවත් වස්තුවක් (sublime object) බවට තමා ම පත්වීමේ උත්සාහයක යෙදී සිටින බව ය.

ඇය සාමාන්‍ය ගමකින් සරසවියට පැමිණි තැනැත්තියකි. තමාගේ ශරීරය ගැන ඇය ම පවසන පාරට්ටුකිරීම් කුමක් වුවත් ඇය කියන තරම් රූමතියකද නොවේ.

ලැකානියානු වස්තුව නැතහොත් ලැකන් විස්තර කරන වස්තුව (object) හුදු හිස් බව ආත්මීයව ගත් කිසිවකි.

මෙම වස්තුන් විසින් සගවන්නේ ඒවාහි හිස් බවයි. එ බඳු හිස් වස්තුවක් උත්කර්ෂවත් වස්තුවක් බවට පත් වන්නේ කෙසේද යන්න පිලිබඳ ස්ලවෝජ් ජිජැක් කර ඇති පැහැදිලි කිරීම දළ සිංහලට නගන්නේ නම් මෙසේ ය.

උත්කර්ෂවත් වස්තුවක් තුල නිසගවම පිහිටන උත්කර්ෂවත් වූ කිසිවක් නැති බව අප මතක තබා ගත යුතු ය. ලැකාන්ට අනුව උත්කර්ෂවත් වස්තුව යනු එදිනෙදා දකින සාමාන්‍ය වස්තුවක් වන අතර අහම්ඛෙන් තමා (ලැකන් සංකල්ප ගත කරන ) das Ding නැතහොත් දෙය (thing) එනම් ආශාවේ විය නොහැකි සැබෑ වස්තුව (impossible real object of desire) බවට පත් වී ඇති බව දැන ගනී.

- Sublime Object by Slavoj Zizek

අප මෙහි දී නැගිය යුතු ප්‍රශ්නය නම් තරුණිය උත්කර්ෂවත් වස්තුවක් බවට පත් වන්නේ කවරකු වෙනුවෙන්ද යන්නයි. සැබවින් ම ඇගේ අනෙකා මහාචාර්යවරයා නොව ඔහුගේ බිරිඳ ය.

බුනියෙල්ගේ දැට් ඔබ්ස්කියු ඔබ්ජෙක්ට් ඔෆ් ඩිසයර් චිත්‍රපටයේ අපට හමුවන ස්ත්‍රීයගේ විරුද්දාභාසය අපට හඳගමගේ ඇගේ ඇස අග තුළ දී හමුවේ.

බුනියල්ගේ ස්ත්‍රිය ඇගේ මහලු පෙම්වතා සමග ශාරීරික ව එකතු වීම විවිධ ප්‍රයෝග මගින් යළි යළිත් කල් දමයි. අවසානයේ දී ඇගේ පෙම්වතා මිලදී ගෙන දෙන නිවසේ දොර ඔහුට වැසීමෙන් නොසෑහී ඔහුගේ දෑස ඉදිරි පිටදී ම වෙනත් තරුණයකු සමග සංසර්ගයේ යෙදෙයි.

ඇගේ ඇස අග තරුණියගේ හැසිරීම එයට දෙවැනි නැත. ඇය මහාචාර්යවරයා පොළඹවා ගෙන මුහුදු වෙරළට ගොස් තමන් දෙදෙනා බීච් රෙස්ටෝරන්ට් එකකට ගිය බව බිරිඳට වාර්තා කරයි.

මහාචාර්යවරයා ආසක්ත වී ඇත්තේ තමාගේ සිරුරට බව නිරන්තර ව ඇය ඔහුගේ බිරිඳට පවසයි. ඇයම පවසන පරිදි ගමේ පන්සලේ ධර්ම දේශනාවක දී ගැහැනුන් ඇයට ඉදිරියට යාමට නොදෙන්නේ හාමුදුරුවන්ට බණ වරදිතයි බියෙනි.

ඇය වූ කලී පාරේ යන විට ගමේ ස්ත්‍රීන් තම පුරුෂයින් පමණක් නොව සතුන් පවා ගෙට දමා දොර වසා දැමීමට තරම් ආකර්ෂණීය වස්තුවකි.

ඇය ඇත්තට ම අසමින් සිටින්නේ මා ඔබට කවරෙක්ද යන ප්‍රශ්නයයි. ඇය තමාගේ හිස්ටරික ෆැන්ටසියේ මෙහෙයවීමෙන් මෙම ප්‍රශ්නය නගන්නේ මහාචාර්යවරයාගෙන් නොවීම මෙහි විශේෂය යි.

මෙම සිනමා පටයේ ඛෙහෙවින් සංකීර්ණ සංසිද්ධියක් වන්නේ මහාචාර්ය බිරිඳ තරුණිය තම නිවසට ම කැඳවාගෙන ඒම ය.

එක අතෙකින් එය ඇයට තමාගේම තුරුණු විය තමා වෙත කැඳවා ගැනීමකි.

දැන් ඔයා හීනියට හිටියට පස්සේ අල ගෝනියක් වගේ මහත් වෙයි. යනුවෙන් කියන විට ඇය ස්මරණය කරන්නේ තමාගේම තුරුණු ශරීරයයි.

සැබවින් ම එසේ පවසන විට නරඹන්නිය සිතින් දකින්නේ නිළියක ලෙස (සාගර ජලය, හන්තානේ කතාව, සුද්දීලාගේ කතාව වැනි චිත්‍රපටවල) සිහින්ව සිටි අවදියේ ස්වර්ණාගේම තුරුණු රුපයයි.

මහාචාර්යවරයාගේ ඛෙලහීනතාව අවදි කල හැක්කේ එබඳු ශරීරයකට යයි ඇය ෆැන්ටසිකරණය කරයි.

නින්දේ සිටින මහාචාර්යවරයාගේ පුරුෂ ලිගුව ඍජු ව තිඛෙනු දකින ස්වර්ණා ඔහු දකින සිහිනය කුමක්දැයි වැටහීමෙන් කැළඹීමට පත් වන්නේ එබැවිනි.

එක් අතෙකින් තරුණිය නිවසට කැඳවා ගැනීම මහාචාර්යවරයා සහ ඇය අතර සබඳතාවයේ රහසිගත බව තළ වර නැගෙන විනෝදය අහෝසි කර දැමීමකි.

මහාචාර්යවරයා විඳින සතුට ඊට අදාළ වස්තුව ඔහු සමීපයට රැගෙන ඒමෙන් නැතහොත් තහනම ඉවත් කිරීමෙන් අහෝසි කර දැමිය හැකියයි ඇය අවිඤානික ව කල්පනා කරයි.

එහෙත් සැබවින්ම සිදුවන්නේ මහාචාර්යවරයා විෂයෙහි සුපිරි අහමෙහි පාලනය තීව්‍රව මතු වීම ය. ඔහු ඇය ගැන සරාගී සිහින දකී. ඇගේ කාමරයට ගොස් අගේ සුවඳ විලවුන් හලා ගනී. සුපිරි අහම ක්‍රියාත්මක වන්නේ නීතිය අසමත් වූ තැනය.

ජිජැක් අසම්පාතය (parallaxy) යනුවෙන් න්‍යායගත කරන්නේ මෙම තත්වයයි.

එනම් යම් සිදුවීමක් හෝ වස්තුවක් දෙස නරඹමින් සිටින ස්ථානය මාරු කිරීමෙන් යම් වෙනසක් සිදුවීම ය.

සිනමා පටය තුළ (බිරිඳගේ ක්‍රියාවෙන්) සිදු වන්නේ මහාචාර්යවරයාගේ සහ තරුණියගේ දුරස්ථ සබඳතාව වෙනත් පර්යා ලෝකයක් (perspective) වෙත කැඳවීම ය.

එහෙත් ඔවුන්ගේ සබඳතාවයේ වෙනසක් සිදුවන්නේ නැත. ඔවුන් අතර දුරස්ථබව ඒ ආකාරයෙන් ම නඩත්තු කෙරේ.

මහාචාර්ය බිරිඳ අනුගමනය කරන්නේ අද කාලයේ ධනවාදය අනුගමනය කරන ක්‍රමවේදයයි.

එ නම් ධනේශ්වර සමාජය තුල සංකේතික පැවැත්ම (symbolic order) සහ නීතිය විසින් අශ්ලීල සුපිරි අහමෙහි තහනම ස`ගවාලයි.

සරලව කියන්නේ නම් අද ධනේශ්වරය තහනම වෙනුවට විනොදවෙන්න (enjoyi) යනුවෙන් පවසයි.

සමාජ ක්‍රමයේ වෙනසක් අපේක්ෂා කරන්නකු වටහාගත යුතු ධනේශ්වරයේ චලනය එයයි.

විමුක්තිය ලැබීම සඳහා අප කළ යුතු දේ වන්නේ තහනම වෙනුවට විනෝදවන්න යන නියමය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් නව අවස්ථාවන් (new possibilities) මතු කර ගැනීම බව ජිජැක් යෝජනා කරයි..

එහෙත් සිදුවන්නේ විනෝද සාධකයට නතු වීමෙන් සංකේතීය නොහැකියාව (symbolic impossibility) දිගින් දිගට ම නඩත්තු කිරීම ය. සිනමා පටය එ ලෙස අප දවසරින සමාජය පිලිබඳ දෘෂ්ටාන්තයක් ලෙස ක්‍රියා කරමින් එහි සංකල්පීය වපසරිය පුළුල් කෙරෙයි.

මෙම ලිවීම සමග ගැටෙන කියවන්නිය ඇගේ ඇස අග සිනමාත්මක ලෙස තක්සේරු කරන්නේ කෙසේද යන ප්‍රශ්නය නගනු මට ඇසෙයි.

ඒ සඳහා දිය හැකි සරල පිළිතුර වන්නේ මා යට සඳහන් කල සියල්ල සංජානනය වන්නේ අධ්‍යක්ෂවරයාගේ විචක්ෂණශීලී සිනමා බස තියුණු ලෙස කියවීමෙන් බවය.

කෙටියෙන් කිවහොත් යළි යළිත් වර නැගෙන (Repatitive) රූප භාවිතය තුළ එක් අතෙකින් ඔහු මෙම චරිතවල හිස්ටරික බව තියුණු ව කියවයි.

අනෙක් අතින් එය ස්ථානගත වන හිස්ටරික සමාජය අප ඉදිරියේ නිරාවරණය වෙයි.

මේ සියල්ල කැටි කොට ගත් විට ඇගේ ඇස අග යනු තහනම වෙනුවට වස`ගය සමග ආතුර වන අප දෙසම පෙරලා බලා සිටීමට අපට ඉඩ සලසන විදියේ (gaze) සිනමා නිමවුමක් බව කිව යුතුය.

( සමන් වික්‍රමාරච්චි) 
srilankamirror.com

15 Indian Movies That Got Banned By The Censor Board

Bollywood is the largest film industry in the world in terms of number of movies produced every year. However, apart from all the hits, flops and the average, there exists another brand of Indian cinema which is deliberately kept out of our reach. Films that indulge in strong (read bold) language, suggestive (read vulgar) scenes, gender taboos, Kashmir issues, religion and basically movies which are way ahead of its time.

Here's a list of movies which the Censor Board banned, not that the viewers missed any of it!

1. Bandit Queen (1994)













Bandit Queen was straight up 'offensive', 'vulgar', 'indecent' and almost laughed at the cinematic conservatism of the Indian censor board. The subject was such. Based on the life of Phoolan Devi, this Shekhar Kapur movie was banned due its explicit sexual content, nudity and abusive language, which the Censor Board could not (obviously) digest.


2. Fire (1996)












Deepa Mehta's work is recognised for its global content and appeal. However, closer home, that translates to controversy. Among others, one such movie was 'Fire' which garnered a lot of critical acclaim worldwide but failed to impress Hindu groups (like Shiv Sena) in India due to its subject, which dealt with lesbian relationship between two sisters-in-laws in a Hindu family. The controversy ended with the leading actors, Shabana Azmi and Nandita Das along with their director Deepa Mehta receiving death threats and Censor Board finally banning the movie in the country.

Source: themoviedb

3. Kama Sutra - A Tale Of Love (1996)












In a rather hypocritical move, Kama Sutra - A Tale Of Love too faced the wrath of Censor Board which termed it 'explicit', 'unethical' and 'immoral' for the audiences of the nation which came up with the concept of Kama Sutra! This Mira Nair movie, which depicted the lives of four lovers in the 16th century in India, was a hit with the critics but a major flop with the Censor Board and ultimately got banned. We did see it coming.

Source: pinterest

4. Urf Professor (2000)












Another movie to run into trouble with the Censor Board was Pankaj Advani's Urf Professor starring Manoj Pahwa, Antara Mali and Sharman Joshi. The movie traces the journey of the protagonist after a hit-man's car and a winning lottery ticket goes missing and the chaos that follows. However, what irked the Censor Board were the 'vulgar scenes' and 'bold language' used in this black comedy, which ultimately led to a ban on the movie.

Source: moviesoye

5. The Pink Mirror (2003)












While experimental movies became the norm, gender issues was still a touchy topic to explore. The Pink Mirror by Sridhar Rangayan is one such movie which brought the concept of trans-sexuality to the forefront. The story dealt with the quest of two transsexuals and a gay teenager to seduce a straight man. No prizes for guessing that the Censor board got offended by the 'vulgarity' in the movie and banned it even after the film garnered rave reviews at film festivals around the world.

Source: flipkart

6. Paanch (2003)












Paanch, an Anurag Kashyap movie, faced a lot of heat from the Censor Board . Said to bebased on the Joshi-Abhyankar serial murders in 1997, the movie was a thriller with high octane violence, crass language and drug abuse. No wonder, the Censor Board decided to ban the film and people awaiting the release of the movie had to make-do with the pirated version of the film.


7. Black Friday (2004)












Loosely adapted from the famous book Black Friday - The True Story of the Bombay Bomb Blasts by S Hussain Zaidi, Anurag Kashyap's movie was considered too dark to be released in India. The movie faced a stay order from The Bombay High Court because the 1993 Bombay blasts case and remained slated-to-release until the trial got over.


8. Parzania (2005)














Parzania cut open the wounds of Gujarat's scarred past, and received backlash and appreciation in equal amounts. The film was based on a superb plot which revolved around a boy called Azhar who goes missing during the Gujarat riots in the year 2002. Even though the film won a National Award, its cinematic excellence was not considered enough for political parties to let it screen in Gujarat, where it was fiercely banned.


9. Sins (2005)











Sins is an erotic journey of a Kerala priest who falls for the charms of a woman and gets sexually involved with her. Filled with obsession, lust and his struggles with the norms of the society he lived in, Sins did not go down well with with the Catholics. They thought the film projected Catholicism in a very immoral light. The Censor Board too, had issues with the nude scenes in the film and hence the movie did not see the light of the day.

Source: detuik

10. Water (2005)
















Water is another Deepa Mehta movie which courted a lot of controversy because of its dark insights on the life of the Indian widow. Set in a certain Ashram of Varanasi, the script of the movie was written by none other than Anurag Kashyap and took up controversial issues like ostracism and misogyny which were alien to the Indian Censor Board back then. No wonder, the movie was widely attacked by protesters and around 2000 fanatics even destroyed the sets of the film.

Source: impawards

11. Firaaq (2008)
















Another film to deal with the Gujarat riots, Firaaq was reportedly based on true incidents which happened in the riot-torn Gujarat. Nandita Das was widely criticised for hurting the sentiments of Hindus and Muslims and ultimately the movie got banned. But what came as a major achievement was the fact that the movie finally saw a release date and upon its release, garnered rave reviews from critics and audiences alike.

Source: santabanta

12. Gandu (2010)














If you expected anything else from a movie named 'Gandu', you'd definitely be disappointed. The Bengali movie was a rap musical which created a lot of buzz for its oral sex scenes and nudity. Shot in white and black format, the movie was banned because it 'defied Indian sensibilities'.

Source: glamsham

13. Inshallah, Football (2010)


















Inshallah, Football is a documentary about a Kashmiri boy who aspires to travel abroad and become a famous footballer someday. However, the boy is denied travelling outside the country because his father is charged with militancy. This film was intended to bring out the problems civilians face due to the insurgencies and militancy in the Kashmir Valley, but the purpose was defeated as it was denied the necessary censor certificate because of its sensitive subject.

Source: njisacf

14. Dazed in Doon (2010)










Doon School is one of the most highly respected schools of the country. The Doon School had problems with the content of Ratna Pathak Shah's coming-of-age movieDazed in Doon which depicted the story of a boy who is studying at the prestigious Doon School and the life he leads there. The school did not find it amusing to say the least and believed that it spoilt the name and heritage of the school and hence got the film stalled.

Source: ashvinkumar

15. Unfreedom (2015)












The most recent one to join this long list of banned movies in India, Unfreedom is a modern-day thriller which talks about a lesbian love story entangled within an Islamic terrorism-related angle. Bringing together two 'taboos' in one package, the Censor Board could not digest the nudity and the lovemaking scenes between the two protagonists. Reports also suggest that the movie was accused of "igniting unnatural passions" and hence was denied release in India, except for a few states.

Source: teasers

Monday, May 23, 2016

Old man and the river

The boatman was waiting for the high priest’s arrival. Even as a young man the boatman knew the priest well. Now that he is past sixty years, the boatman had to wait for the priest - who was older than him - to go the other bank of the river.

As soon as the head priest arrived at the bank ferry of the river - the boat was kept ready - the boatman came closer and worshipped the priest. The priest stood still and said: “May you be blessed.” 

The high priest was alone. Sediris, the old boatman, untied the boat from the ferry pole and started paddling slowly. It was Sediris who spoke first as he felt it must be the custom. 

Ape hamuduruvo, or bhante, is the term he used to address any priest in the temple. 

“I have not seen you for sometime ape hamuduruwane,” said Sediris. 

“Yes. I had a lot of work in the city school where I teach.” 

Sediris was paddling his boat slowly. This used to be his occupation for the last fifty odd years. He learnt the skill from his father who was also known to the priests in the temple. It used to be the custom to take the priests across the river free of charge. That the priest as well as the boatman knew. 

“Did you have a lot of people crossing the river today?” Asked the priest calmly. 

“Not very much.” Said Sediris. 

The priest knew that Sediris was a knowledgeable, pious and good hearted man. The priest also knew he refrained from drinking liquor and gambling. 

“How are your children? What are they doing now?” Asked the priest. 

“I have a son and a daughter you know. Son is in the security service and daughter is a nurse in the city hospital.” 

“That’s very good.” 

The priest knew that his wife was aching from some sickness. He was about to ask, when Sediris said: 

“Selena is still not recovered fully from the paralytic stroke. But my daughter has managed to get a wheelchair.” 

The priest knew that it’s going to be a long conversation. Gradually they reached the other bank of the river. As soon as the priest got out of the boat, he handed over an envelope containing Rs 100 to the boatman. 

“I can’t accept money ape hamuduruwane.” Said the old boatman. 

“No Sediris spend this money on medicine for your wife. Tell her I will come one day to chant some pirith to her.” 

Tears rolled in Sediris’ eyes as he accepted the money reluctantly. Then he knelt down and worshipped the priest. There were some men and women waiting to go to the other side. They all had hearty chats with the old boatman. They all knew he was a saintly type of a person quite moderate in his charges. He respected the teachers of the village schools and sometimes let them go free of charge. 

He would resume his first boat ride around 6.30 in the morning. Then he would wind off his rides at 7.30 in the evening. But there were exceptional days like poya. He knew the pilgrims have to be taken from one bank to the other on these exceptional days. But he was not tired at all. 

But one fateful day it all came to an end. Some trousered gentlemen from the town had come to cross the river by his boat. 

They had some special instruments like binoculars and measuring rods. They were chatting among themselves regarding the length and breadth of the river. They were also finding a place to erect a foundation stone close to the ferry. The boatman intuitively felt what they were up to. Are they not going to build a great big bridge? 

He came to know it through a schoolteacher who questioned him one day. 

“Sediris don’t you know they are going to build a bridge across the river?” 

“Yes I know it.” 

“Did they ask anything from you?” 

“No they were chatting to each other all the time.” 

“Very soon a bridge would be seen.” 

“Will they build it in a few days?” 

“Oh no it will at least take a few months.” 

“I have to say good bye to all these then.” 

“I don’t think so.” 

“Why?” 

“Most people like to cross the river to go for the temple by your boat. The teacher, he thought, is trying his best to console him. So he kept silent. Day by day the builders came to build the bridge. It will take some time. “It’s time for me to give up everything,” he thought, “my own children may not like me paddling the boat day in day out. Did they not ask me several times to stop all these things? But it was my own wish. I like this river. 

All creatures living here and my friends. They are known to me. Even the crocodiles living in the river know me. They have never done any harm to me any day.” He was brooding on matters he had not thought so far in his life. He felt that a certain thick layer of a block cloned in shrouding his life. Everything is coming to a close, he felt. 

Hello Sediris Ayya, some would say; some other would say hello Sediris mama. Did you see a big bridge is coming on, they would ask and he would keep silent. The voices became quite agonizing. Even the very sight of the bridge coming up was an eyesore to him. 

Then dawned a day when arrangements were made to open the bridge gates ceremoniously. Some authorities in charge said the most fitting person as the guest of honour would be the old boatman Seiris. Then a messenger was sent to get his consent. 

But the old man was missing. 

Some said he had left the village. Some said he is hiding from the public eye. They all felt sorry when the high priest said the old boatman should be given the due credit to all what he had done over the years. 

But the old man was still not to be seen. The river flowed as usual. The boat, tied to the ferry pole, swayed silently.

[TALES ONCE TOLD - Professor Sunanda Mahendra]

Daily News

Saturday, May 21, 2016

සම්බුදු තෙමඟුල සිදු වූ වෙසක්‌ පොහොය අද

සියලු සත්වයෝ දුකින් මිදෙත්වා

සංසාරයේ පිය මැන්නත් 
බොහොම දුර
සන්සුන් කරන්නට බැරි වුණි 
හිතක බර
සම්බුදු දේශනාවෙන් 
හද පහන් කර
එන්නම් සොයා ගෙන හිමියනි 
නිවන් දොර

මිලියන 500 ක්‌ වන ලෝක වාසි බෞද්ධ ජනතාවගේ උතුම්ම දිනය වන වෙසක්‌ පොහොය දිනය අදට යෙදී ඇත. අදට යෙදී ඇත්තේ බුද්ධ වර්ෂයෙන් 2560 වන වෙසක්‌ පොහොය දිනයයි.